Zachtlopertje…

“Every morning in Africa, a gazelle wakes up. It knows it must outrun the fastest lion or it will be killed. Every morning in Africa, a lion wakes up. It knows that it must run faster than the slowest gazelle, or it will starve. It doesn’t matter whether you’re a lion or a gazelle – when the sun comes up you’d better be running.”

Anonymous. But I love it!!!

Het is alweer oktober, en ik ben nog steeds geblesseerd! Het herstel van mijn voet staat stil. Er gebeurd al maanden niets meer. Hij wordt niet slechter, maar ook niet beter. De fysio is uitbehandeld en heeft me teruggestuurd naar de sportarts. Er zijn inmiddels nieuwe foto’s, een tweede echo en een MRI-scan gemaakt. De pees blijft dik en ontstoken, maar een oorzaak hiervoor kan niet gevonden worden. De beschadigingen worden wel minder, maar toch gaat de pijn gaat niet weg. Een paar weken geleden ben ik bij de orthopedisch chirurg geweest, waar de sportarts me naar toe heeft verwezen. Van hem heb ik een cortisol injectie gehad die de ontsteking zou kunnen verhelpen. Het lijkt er op dat de injectie ook niet veel gedaan heeft. Over een paar weken mag ik weer terugkomen, misschien dan weer een injectie. Als dit niet werkt wordt het waarschijnlijk een kijkoperatie. Iets waar ik niet naar uitkijk…

Ondertussen zit ik niet helemaal stil. De honden krijgen nog steeds iedere dag een boswandeling. Niet zo lang als ik zou willen, maar het is voldoende. En daarnasst probeer ik zoveel mogelijk te zwemmen om de conditie een beetje op pijl te houden. Gelukkig kan je bij Tesqua erg lekker zwemmen. Ze hebben een 20 meter bad waar het nooit heel erg druk is. Slalommen is er dus niet meer bij! Maar wel heel rustig op mijn eigen tempo, mijn baantjes trekken. Een ander voordeel is dat het water niet zo koud is. Het is iedere keer weer heerlijk om het zwembad in te springen. Niets moeilijk om door te komen, gewoon er in en direct zwemmen! Voor een koukleum zoals ik, een uitkomst! Daarnaast nog een klein beetje krachttraining. Hopelijk binnenkort weer een keer positief nieuws…

Het gaat helaas niet zoals gehoopt met mijn blessure. De beschadigde pees blijft opspelen en het herstel gaat echt supertraag. Er is niet veel nodig om de pees te overbelasten en dat brengt me dan weer verder van huis. Even met de honden naar het bos en daarna bijvoorbeeld even de markt over op zaterdagmorgen is al te veel. Ik heb nog regelmatig therapie om de doorbloeding van de pees te verbeteren , maar heel veel helpt dit niet. De voet wordt heel langzaam wel sterker, mijn evenwicht wordt weer beter en ik kan ook langer staan op de voet, maar wandelen blijft nog steeds beperkt tot ongeveer 50 minuten. Hardlopen hoef ik dus niet eens te proberen!
Ook loop ik nog steeds exclusief op mijn Vibrams. Ik heb inmiddels 3 paar! Zodra ik normale schoenen draag wordt de pees weer dik en pijnlijk. Druk op de pees, kan hij niet verdragen. Ik draag ze zelfs op de motor! Levert het lopen op de Vibrams me al gekke blikken op, op de motor is dit nog veel erger…

Om weer een beetje in conditie te komen (en de nodige kilotjes af te vallen…) heb ik me aangemeld bij een sportschool in Ede. Namelijk Tesqua. Waarom Tesqua en niet één van de andere goedkopere sportscholen? Omdat Tesqua zijn eigen zwembad heeft! En wat voor een zwembad. Zwemmen is gelukkig één van de dingen die wel goed gaan. En door de ruime openingstijden kan ik zwemmen, wanneer ik wil. Ik ben ook begonnen met fitness maar dit levert ook weer problemen op de met de pees. Ik heb nu weer even een week de tijd genomen om de pees tot rust te laten komen, voordat ik dit weer een keer ga proberen, maar dan zonder de crosstrainer en nog een andere oefening. Als dit allemaal goed gaat, is het de bedoeling dat ik de groepslessen Yoga en Pilates ga proberen. Ook de spinbike thuis wordt nog regelmatig gebruikt. Stilzitten hoeft dus niet.

Maar hardlopen heb ik voorlopig even uit mijn hoofd gezet…

Het is inmiddels geen geheim meer, dat ik helemaal gek ben van VFF’s. En aangezien ik al maanden (bijna) alleen nog maar VFF’s draag, kun je wel raden waar ik straks op ga hardlopen. Ja, idd VFF’s. In nederland komt op 20 februari de nieuwe 2011 collectie uit en op mijn verlanglijstje staat o.a. de VFF Bikila. En laat ik daar nu vandaag een geweldige link naar gevonden hebben: YouAreTheTechnology

Op de site zijn een naakte man en vrouw (alle edele delen zijn wel netjes bedekt…) te zien. Beiden zijn volgetatoeerd met teksten. Als je vanaf het hoofd naar beneden leest ontstaat, een verhaal. Op diverse plekken op het licheem zijn hyperlinks geplaats waar je op kan klikken. Je krijgt dan een ander deel van het lichaam of extra informatie te zien. Door nog een keer te klikken ga je weer terug, naar waar je gebleven was.

Als ik dit soort sites zie krijg ik weer spijt dat ik zo weinig met mijn opleiding webdesign doe. Het lijkt me super om zoiets te maken. Alleen het bedenken moet geweldig zijn geweest. Ik vindt hem echt helemaal super! Wat mij betreft een echte aanrader dus!

Een kleine tip: Neem wel even de tijd om alles goed te bekijken…

Nog even een kleine update met betrekking tot hardlopen. Door alle sneeuw en ijs is de pees eerder slechter geworden dan beter. Maar gelukkig is alle sneeuw en ijs weer verdwenen, en hopelijk blijft het nu voorlopig weg. Wandelen kan ik in de aankomende weken weer gaan opbouwen. Zodra ik weer een uur kan wandelen, mag ik starten met een beginnersschema. Ik heb dan ook bij Marion Meesters (waar ik ook de ChiRunningworkshops heb gevolgd) de beginnersschema’s voor de 5 en 10 km besteld. Aan de hand van deze schema’s ga ik heel rustig weer opbouwen, waarbij de ChiRunningtechniek voorop staat.

Het is alweer een paar maanden geleden dat ik hier een update heb gegeven. Wordt wel weer eens tijd dus…

Maar eindelijk goed nieuws. De pees is nu toch echt aan het herstellen. Ik kan nu al weer iets meer dan een half uur pijnvrij wandelen. En daar wordt ik al weer heel erg vrolijk van! 
De genezing is eigenlijk pas begonnen toen ik mijn schoenen heb uitgetrokken. Klink misschien een beetje gek, maar ik heb al een paar maanden geen normale schoenen meer aangehad. Wat dan wel? Vibram Five Fingers. Toen ik bij de sportarts was voor de uitslag van de echo, vroeg ze me of ik geen last had van mijn schoenen. Want precies op de plaats waar de pees beschadigd is, zijn eigenlijk alle schoenen verstevigd of geven extra ondersteuning. De schoen drukte dus continue op de pees. Resultaat, de pees bleef dik en genas niet! Toen ik haar vertelde dat ik zo min mogelijk op schoenen liep, maar steeds op mijn blote voeten, begon er bij mij een lichtje te branden. Ik had namelijk vlak voor ik geblesseerd raakte een paar Vibram Fivefingers Sprint gekocht. Toen ik thuiskwam heb ik mijn ”Hobbitvoetjes” zoals ik ze zelf noem, uit de kast gehaald en aangetrokken. Oh, my God wat heerlijk. Geen druk op de pees, dus minder pijn en eindelijk herstel!

Vlak voor onze vakantie naar Denemarken heb ik er nog een paar KSO’s bijgekocht. En ook die bevallen super!

Mijn hobbitvoetjes:

Maar ik zal blij zijn als ik weer kan hardlopen. De motivatie om iets anders te doen, werd wel erg klein de laatste tijd. Zwemmen is een hele poos goedgegaan, maar begon me echt de keel uit te hangen. Dus daar ben ik maar mee gestopt. De kilo’s zijn er letterlijk aangevlogen. En die moeten er wel weer af. Dus met een beetje geluk, nog maar een paar weken geduld…

Volgens mijn zusje had ik hem niet moeten kopen. Want volgens haar is hij vervloekt. Ik geloof er helemaal niets van!
Alleen maar omdat de eerste eigenaar vlak nadat hij hem heeft gekocht, moest stoppen met hardlopen, en ik vlak nadat ik hem heb gekocht geblesseerd bent geraakt, wil toch niet zeggen dat mijn supermooie, van alle gemakken voorziene, Garmin Forerunner 405 HR vervloekt is. Toch??? Nee, ik geloof er niets van! Ook al ligt hij heel stilletjes in de la…

Het is wel een feit dat ik al een poosje geblesseerd ben, en het gaat nog wel even duren! De pees in mijn voet (de pyroneus nog iets) blijkt toch licht beschadigd te zijn. Hertstel gaat erg langzaam. Iedere week krijg ik therapie, waarbij ik wordt behandeld met een apparaatje wat de doorbloeding van de pees moet bevorderen. Daarnaast nog iedere dag koelen en een serie van oefeningen om de balans en trekkracht van de pees weer op te bouwen. Wandelen gaat al iets beter, maar langer dan 20 minuten is een probleem. Mijn arme hondjes beginnen nu zelfs aan te komen. Net als ik trouwens!  

Maar uiteindelijk moet ik weer kunnen hardlopen. En daar gaat het om! Nu nog even ergens een potje geduld vinden. Want geduld hebben blijkt toch wel mijn grootste zwakke plek te zijn. Hoe lekker het zwemmen ook gaat, ik krijg er niet de voldoening van zoals ik die met het hardlopen heb. Ik mis het gevoel van just me, myself and I op een verlaten pad ergens op de hei of in het bos. Alleen het geluid van de vogels, de wind in de bomen en mijn voetstappen. Vreemd genoeg is het zwembad nooit leeg! Voor de rust hoef je dat niet te doen.

Toch kan ik er wel van genieten. Het is net als met hardlopen en roeien een repeterende beweging. En daar hou ik van. Als ik eenmaal een lekker ritme gevonden heb, gaan mijn gedachten op nul en begin ik te ontspannen. Zelfs de roeimachine is dan niet saai. Afgelopen maandag kwam ik zelfs in een soort swimmers high terecht. Door wat aanwijzingen van een collega heb ik mijn zwemtechniek kunnen verbetern waardoor ik nu een groot deel onder water zwem. En dat gaat wel een stuk lekkerder! Ik ga sinds kort pas na 9 uur naar het zwembad. Dan begint het rustiger te worden en hoef je niet continue te slalommen. Maar het is allemaal voor een goed doel. Ik hoop met zwemmen in ieder geval een klein beetje conditie te houden en de kilootjes niet teveel op te laten lopen. Want dat is hard nodig. De 7 kilo die ik vorig jaar was afgevallen, heb ik er inmiddels weer aangegeten…

P.s.: Als er nog iemand iets weet waarmee je aan je conditie werkt, zonder je voeten te belasten hou ik me aanbevolen. Ik kom niet verder dan zwemmen en fietsen. En fietsen mag alleen maar als er geen wind staat…  

Het lijkt erop dat mijn oefening in geduld nog wat langer gaat duren. Minimaal 4 weken langer, zucht…

Gisteravond ben ik bij de sportarts geweest en die heeft mijn voet/enkel onderzocht. Er blijkt een pees te lopen langs de buitenkant van de voet en dan omhoog naar de enkel toe. Deze volledige pees is opgezwollen en behoorlijk drukgevoelig.  Ook mijn balans in die voet is behoorlijk minder, dan die van mijn andere voet.  Er is direct een foto gemaakt, maar daar was gelukkig niets op te zien. De sportarts heeft me nu doorgestuurd voor een echo. Afspraak voor de echo is op 28 mei. Daarna weer terug naar de sportarts voor de uitslag en verdere behandeling. Ondertussen therapie en vooral de voet niet teveel belasten. Hardlopen dus niet en zelfs wandelen beperkt. Mijn arme hondjes… Maar het goede nieuws is wel dat ik mag proberen te zwemmen. Dus ik hoop dat dat gaat lukken. Dan krijg ik tenminste nog een beetje beweging…

2010 zou voor mij een topjaar gaan worden, waarin ik eindelijk eens wat snelheid zou gaan opbouwen. Maar het heeft nog niet zo mogen zijn. Gelukkig is het jaar nog niet om! Tot nu toe pas 61 kilometer gelopen. Er zijn genoeg webloggers die dat in een week doen !?! Af en toe denk ik er dan ook over om te stoppen met dit weblog, want het is soms niet meer dan een grote klaagzang. En ik wil niet alleen maar zeuren! Maar aan de andere kant vindt ik het ook wel weer erg leuk om zelf terug te lezen en vooral ook reacties te ontvangen.

Aan de andere kant ging het eind 2009 ook wel erg lekker. Eindelijk uitgebouwd tot meer dan een uur harlopen en ook voor het eerst over een langere periode consequent gelopen. Het hardlopen zit me inmiddels in mijn bloed. En als ik niet kan lopen, zit ik gewoon niet lekker in mijn vel. En daar heb niet alleen ik, maar ook mijn omgeving last van! Dus voorlopig blijft zachtlopertje nog even…
 
Dan maar een kleine opsomming van wat ik wel heb gedaan dit jaar: Op 2 maart heb ik voor het eerst weer gelopen na de gekneusde ribben. Wat was ik blij dat ik daar vanaf was! Ik dacht dat het wel kon en heb 2 keer tien minuten gelopen. Ging best wel lekker. Mijn conditie was waardeloos, (ik moet ook weer een paar kilo extra gewicht meeslepen) maar dat is een kwestie van opbouwen. De volgende dag weer erg last van de ribben, dus maar een paar extra dagen gerust. Het kost wat moeite, maar het is niet anders.

02-03-2010 | 2 x 10 (2) | 2,6 km | kcal. 221 | Av. Hr: 168 | Max. Hr: 177

Het loopje op de zondag daarna ging vreemd. Ik liep inmiddels redelijk tegen de muren op en dacht alleen nog maar aan hardlopen. Bij gebrek aan aktie een nieuw schema ingepland voor de volgende 8 weken, dus op pad en weer twee keer tien minuten gelopen. Maar het ging absoluut niet lekker. Ik liep te hard, mijn hartslag was te hoog, en ik kon ook niet de rust vinden om langzamer te lopen. Eigenlijk gewoon een gevecht met mezelf. Heel vreemd en een loopje om heel snel te vergeten. 

08-03-2010 | 2 x 10 (2) | 2,55 km | kcal. 216 | Av. Hr: 163 | Max. Hr: 205

Daarna nog een paar keer twee keer tien minuten gelopen. Na de eerste tien minuten worstelen gaat het heerlijk en vindt ik mijn ritme weer terug. Ook mijn hartslag wordt weer iets rustiger. Op de 16e wilde ik de loopminuten gaan uitbreiden. Ik ga op pad en bedek een rondje van ongeveer een half uur. Het lopen gaat heerlijk, de hartslag is redelijk stabiel en ik zit al snel in mijn ritme. De eerste twintig minuten vliegen voorbij. Tot ik put in het wegdek over het hoofd zie en mijn enkel naar buiten klapt. Niet lekker! Ik loop even heel voorzichtig en wandel even een stukje richting huis. Het is nog maar een kilometer naar huis toe en als de pijn afneemt besluit ik om verder te rennen. Achteraf vraag ik me af of dat nou zo verstandig was!

Daarna volgde een week vakantie op Texel. Je weet wel, die week dat de zon zo lekker scheen! Het was echt genieten. Ik kon het dan ook niet laten om te gaan hardlopen. Ik had wel voor de zekerheid mijn enkelbrace omgedaan. Deze heb ik nog van mijn volleybalperiode bij de Crash Smash Dummies, samen met onder andere Eugene. Maar ondanks de enkelbrace na twintig minuten te veel pijn om door te lopen. Verder natuurlijk iedere dag met de honden naar het strand en dagelijks een leuke wandeling door de prachtige natuurgebieden daar. Misschien alles bij elkaar (ondanks de brace) iets teveel voor de enkel. Noodgedwongen besluit ik om mijn enkel maar weer even een extra week rust te geven, in de hoop dat ik daarna weer lekker op kan bouwen.Verder een fantastische week gehad op Texel!
  
12-03-2010 | 2 x 10 (2) | 2,55 km | kcal. 221 | Av. Hr: 166 | Max. Hr: 175
14-03-2010 | 2 x 10 (2) | 2,6 km | kcal. 221 | Av. Hr: 163 | Max. Hr: 171
16-03-2010 | 1 x 30 min | 3,55 km | kcal. 301 | Av. Hr: 171 | Max. Hr: 182
21-03-2010 | 1 x 25 min | 3,07 km | kcal. 261 | Av. Hr: 164 | Max. Hr: 173

Na anderhalve week kan ik het niet meer laten en begin weer met mijn twee keer tien minuten. En dat gaat de eerste twee keer prima. Daarna als ik probeer wat langer te lopen, weer een dikke en pijnlijke enkel. Na ieder loopje gaat de ijszak er even op en ook de zalfjes draaien overuren. Toch blijft de enkel dik en pijnlijk. Mijn geduld begint een beetje heel erg op te raken nu… IK WIL HARDLOPEN!!!

02-04-2010 | 2 x 10 (2) | 2,67 km | kcal. 227 | Av. Hr: 169 | Max. Hr: 181
06-04-2010 | 2 x 11 (2) | 2,82 km | kcal. 227 | Av. Hr: 168 | Max. Hr: 179
09-04-2010 | 1 x 10, 1 x 15 (2) | 3,38 km | kcal. 188 | Av. Hr: 165 | Max. Hr: 175
13-04-2010 | 1 x 16, 1 x 12 (2) | 3,71 km | kcal. 188 | Av. Hr: 163 | Max. Hr: 173

Het is alweer meer dan een week geleden dat ik heb kunnen lopen. Vorige week zondag heb ik een heerlijke duurloop gedaan van een uur. Door een heel mooi, wit laagje sneeuw. Niet te dik zodat ik niet door de sneeuw hoefde te ploegen, maar genoeg voor een hele wondere, witte wereld. Er waren nog maar enkele plaatsen waar het gevaarlijk glad was, maar het grootste gedeelte kon ik lekker doorlopen. De enige fietser die mij inhaalde was niet zo gelukkig. Hij ging vlak voor mijn neus onderuit. Gelukkig geen schade aan de fiets en de fietser zelf had alleen een paar schaafwondjes aan zijn ene hand. Na een kort gesprekje kon hij zijn weg weer vervolgen. De duurloop ging heerlijk. Vanaf de schaapskooi richting Renkum en na een half uur dezelfde weg weer terug. Behalve de fietser ben ik nog twee hardlopers tegengekomen en verder was de hei uitgestorven. Heerlijk, weer echt genieten! Een loopje om nog eens aan terug te denken… 

De dinsdag daarna ben ik met vrienden een dagje naar winterberg geweest, om te sleeën. En dat bleek een dagje te zijn met gevolgen… We hebben echt ontzettend veel gelachen en ik kan me niet meer herinneren dat ik zoveel lol heb gehad. Resultaat is wel een paar gekneusde ribben. En ik kan je vertellen, dat doet zeer! Nu dus veel paracetamol en rust, alleen maar rust. Volgens de assistente van de huisarts kan het wel 6 weken duren. Voorlopig dus weer even een verplichte hardlooppauze…

Ja, ja, de meeste sneeuw is weg en het ijs is aan het smelten. Dus ik kan weer naar buiten om mijn kilometertjes te maken. Het is ongeveer 5 graden, dus ik heb zelfs mijn termoshirt met lange mouwen verruild voor die met korte mouwen.  Heerlijk! Ronde een uur of drie besluit ik om naar de hei te rijden en daar te kijken of het fietspad over de ginkelse hei weer te belopen is. De parkeerplaats is verbazingwekkend stil. Normaal gesproken is het rond deze tijd, spitsuur voor de hondjes. Al snel zie ik waarom. Op het bord waarop vermeld staat dat dit een losloopgebied is, hangt een waarschuwing. Blijkbaar zijn er wat agressieve wilde zwijnen, die de honden aanvallen. Zowel in het bos en op de hei. Er zijn al verschillende honden zwaar gewond. Ook geen pretje. Ik glibber over het ijs richting het fietspad. De dikke ijslaag is hier voorlopig nog niet verdwenen. Maar even verderop is het fietspad vrij en goed begaanbaar.  Langs het fietspad doe ik mijn losmaakoefeningen en ga rustig op pad. 

Omdat ik de laatste paar weken zo weinig heb gelopen, wil ik het vandaag rustig aan doen.  Mijn kuiten hebben de nodige rust gehad. De pijn is nu helemaal weg. En dat wil ik zo houden! Een mooie gelegenheid om me extra te focussen op mijn ChiRunningtechniek. Ik heb al contact gehad met Marion Meesters om een indidividuele les in te plannen, maar dat is vanwege de sneeuw nog niet gebeurd. Maar dat duurt niet lang meer.

Om ervoor te zorgen dat ik in het goede ritme loop heb ik vandaag de metronoom ook weer mee. Hij staat ingesteld op 178 piepjes per minuut. Dit zorgt ervoor dat ik korte, snelle passen maak. Het eerste gedeelte van het fietspad loopt heuvelafwaarts, wat een prachtig uitzicht geeft over de hei. Ik geniet weer met volle teugen van mijn omgeving als ik achter me het gekuid van een motor hoor. Ik denk eerst nog dat ik ingehaald wordt door een brommer of scooter, maar het geluid wordt steeds harder en ik wordt nog steeds niet ingehaald. Als ik een blik over mijn schouder werp, zie ik dat er achter mij een legerjeep rijdt met daarin een militair. Blijkbaar is er weer een oefening op de hei en nam hij de korste weg, over het fietspad. Ik geef hem wat meer ruimte zodat hij kan passeren en loop rustig verder. Even later sla ik rechtsaf en blijf het fietspad volgen wat nu langs een zandweg loopt. Een paar honderd meter verderop is een groep militairen bezig met een oefening. En uiteraard precies op mijn route. Helemaal niet erg, maar meestal kan ik niet passeren zonder dat er een of meerdere lollige opmerkingen volgen. Ik weet niet precies wat ze aan het oefenen zijn, maar ze lopen naast elkaar, mijn richting op met hun geweren in de aanslag.  Het kost me erg veel moeite om mijn tempo niet te versnellen en ontspannen te blijven lopen. Even later ben ik ze voorbij en kan rustig mijn weg vervolgen.

Om te controleren of ik niet per ongeluk toch afzet met mijn voeten loop ik een groot gedeelte over de zandweg. Soms keer ik om en controleer mijn voetstappen. Gelukkig ziet alles er goed uit. Geen kuilen aan de voorkant. Zo kom ik langs het bordje van Bob’s Boulevard. Het bordje verwijst naar een konijnenpad wat de hei oploopt en 20 meter verderop bij een gedenkteken uitkomt. Hier heeft tussen 1914 en 1918 een Belgisch vluchtelingenkamp gestaan. Het informatiebord langs de zandweg laat o.a. een plattegrond hiervan zien. Een schitterende plek maar ik vraag me altijd af waarom het vluchtelingenkamp hier lag. Het is toch nog een paar kilometer van Ede zelf af. Niet erg praktisch. Kort daarna draait mijn fietspad richting de N224. Ik sla rechtsaf en vervolg mijn weg terug naar de parkeerplaats langs de N224. Behalve de militairen en twee mountainbikers ben ik verder nog niemand tegengekomen. Heerlijk rustig. Ook op het fietspad langs de N224 kom je doordeweeks niemand tegen. In het weekend is het wel een stuk drukker. Het lopen gaat echt lekker en mijn kuiten melden zich nog niet. De laatste kilometer loopt het fietspad grotendeels heuvelopwaarts. Mijn polar geeft aan dat ik bijna 5 kilometer heb gelopen en dat ik ook tegen de 40 minuten aanloop. Ik zet even aan om mijn snelheid te verhogen, zodat ik het nog ga redden binnen die 40 minuten. Ergens voelt dit toch aan als falen, als ik het binnen die tijd niet red. Na een paar honderd meter weet ik mezelf weer te beheersen. Het gaat vandaag niet om de snelheid, maar om de techniek. En om het lopen zonder blessures! Even later gaat mijn kilometerpiepje om aan te geven dat ik de vijf kilometer heb volbracht. Ergens in de 40 minuten en een dertigtal seconden. Jammer, maar helaas. Valt eigenlijk nog best mee, als je rekent dat ik regelmatig stik heb gestaan om mijn houding opnieuw op te bouwen of om mijn voetafdrukken te controleren. De laatste 500 meter gaat nog iets steiler omhoog en na 5,5 kilometer kom ik weer terug op de parkeerplaats. Ik wandel naar mijn auto en rek mijn beenspieren even goed. Mijn kuiten voel ik niet! Ik ben heel benieuwd hoe dat morgenvroeg is…

19-01-2010 | Korte duurloop 45′ | 5,44 km | kcal. 492 | Av. Hr: 161 | Max. Hr: 175

N.b.: Ook de volgende dag geen last van mijn kuiten. Zou ik het eindelijk goed doen?