Every morning…
zachtlopertje... | 29 October, 2010“Every morning in Africa, a gazelle wakes up. It knows it must outrun the fastest lion or it will be killed. Every morning in Africa, a lion wakes up. It knows that it must run faster than the slowest gazelle, or it will starve. It doesn’t matter whether you’re a lion or a gazelle – when the sun comes up you’d better be running.”
Anonymous. But I love it!!!








Om te controleren of ik niet per ongeluk toch afzet met mijn voeten loop ik een groot gedeelte over de zandweg. Soms keer ik om en controleer mijn voetstappen. Gelukkig ziet alles er goed uit. Geen kuilen aan de voorkant. Zo kom ik langs het bordje van Bob’s Boulevard. Het bordje verwijst naar een konijnenpad wat de hei oploopt en 20 meter verderop bij een gedenkteken uitkomt. Hier heeft tussen 1914 en 1918 een Belgisch vluchtelingenkamp gestaan. Het informatiebord langs de zandweg laat o.a. een plattegrond hiervan zien. Een schitterende plek maar ik vraag me altijd af waarom het vluchtelingenkamp hier lag. Het is toch nog een paar kilometer van Ede zelf af. Niet erg praktisch. Kort daarna draait mijn fietspad richting de N224. Ik sla rechtsaf en vervolg mijn weg terug naar de parkeerplaats langs de N224. Behalve de militairen en twee mountainbikers ben ik verder nog niemand tegengekomen. Heerlijk rustig. Ook op het fietspad langs de N224 kom je doordeweeks niemand tegen. In het weekend is het wel een stuk drukker. Het lopen gaat echt lekker en mijn kuiten melden zich nog niet. De laatste kilometer loopt het fietspad grotendeels heuvelopwaarts. Mijn polar geeft aan dat ik bijna 5 kilometer heb gelopen en dat ik ook tegen de 40 minuten aanloop. Ik zet even aan om mijn snelheid te verhogen, zodat ik het nog ga redden binnen die 40 minuten. Ergens voelt dit toch aan als falen, als ik het binnen die tijd niet red. Na een paar honderd meter weet ik mezelf weer te beheersen. Het gaat vandaag niet om de snelheid, maar om de techniek. En om het lopen zonder blessures! Even later gaat mijn kilometerpiepje om aan te geven dat ik de vijf kilometer heb volbracht. Ergens in de 40 minuten en een dertigtal seconden. Jammer, maar helaas. Valt eigenlijk nog best mee, als je rekent dat ik regelmatig stik heb gestaan om mijn houding opnieuw op te bouwen of om mijn voetafdrukken te controleren. De laatste 500 meter gaat nog iets steiler omhoog en na 5,5 kilometer kom ik weer terug op de parkeerplaats. Ik wandel naar mijn auto en rek mijn beenspieren even goed. Mijn kuiten voel ik niet! Ik ben heel benieuwd hoe dat morgenvroeg is…








