Het is wel een feit dat ik al een poosje geblesseerd ben, en het gaat nog wel even duren! De pees in mijn voet (de pyroneus nog iets) blijkt toch licht beschadigd te zijn. Hertstel gaat erg langzaam. Iedere week krijg ik therapie, waarbij ik wordt behandeld met een apparaatje wat de doorbloeding van de pees moet bevorderen. Daarnaast nog iedere dag koelen en een serie van oefeningen om de balans en trekkracht van de pees weer op te bouwen. Wandelen gaat al iets beter, maar langer dan 20 minuten is een probleem. Mijn arme hondjes beginnen nu zelfs aan te komen. Net als ik trouwens!  

Maar uiteindelijk moet ik weer kunnen hardlopen. En daar gaat het om! Nu nog even ergens een potje geduld vinden. Want geduld hebben blijkt toch wel mijn grootste zwakke plek te zijn. Hoe lekker het zwemmen ook gaat, ik krijg er niet de voldoening van zoals ik die met het hardlopen heb. Ik mis het gevoel van just me, myself and I op een verlaten pad ergens op de hei of in het bos. Alleen het geluid van de vogels, de wind in de bomen en mijn voetstappen. Vreemd genoeg is het zwembad nooit leeg! Voor de rust hoef je dat niet te doen.

Toch kan ik er wel van genieten. Het is net als met hardlopen en roeien een repeterende beweging. En daar hou ik van. Als ik eenmaal een lekker ritme gevonden heb, gaan mijn gedachten op nul en begin ik te ontspannen. Zelfs de roeimachine is dan niet saai. Afgelopen maandag kwam ik zelfs in een soort swimmers high terecht. Door wat aanwijzingen van een collega heb ik mijn zwemtechniek kunnen verbetern waardoor ik nu een groot deel onder water zwem. En dat gaat wel een stuk lekkerder! Ik ga sinds kort pas na 9 uur naar het zwembad. Dan begint het rustiger te worden en hoef je niet continue te slalommen. Maar het is allemaal voor een goed doel. Ik hoop met zwemmen in ieder geval een klein beetje conditie te houden en de kilootjes niet teveel op te laten lopen. Want dat is hard nodig. De 7 kilo die ik vorig jaar was afgevallen, heb ik er inmiddels weer aangegeten…

P.s.: Als er nog iemand iets weet waarmee je aan je conditie werkt, zonder je voeten te belasten hou ik me aanbevolen. Ik kom niet verder dan zwemmen en fietsen. En fietsen mag alleen maar als er geen wind staat…  

Gisteravond ben ik bij de sportarts geweest en die heeft mijn voet/enkel onderzocht. Er blijkt een pees te lopen langs de buitenkant van de voet en dan omhoog naar de enkel toe. Deze volledige pees is opgezwollen en behoorlijk drukgevoelig.  Ook mijn balans in die voet is behoorlijk minder, dan die van mijn andere voet.  Er is direct een foto gemaakt, maar daar was gelukkig niets op te zien. De sportarts heeft me nu doorgestuurd voor een echo. Afspraak voor de echo is op 28 mei. Daarna weer terug naar de sportarts voor de uitslag en verdere behandeling. Ondertussen therapie en vooral de voet niet teveel belasten. Hardlopen dus niet en zelfs wandelen beperkt. Mijn arme hondjes… Maar het goede nieuws is wel dat ik mag proberen te zwemmen. Dus ik hoop dat dat gaat lukken. Dan krijg ik tenminste nog een beetje beweging…

Aan de andere kant ging het eind 2009 ook wel erg lekker. Eindelijk uitgebouwd tot meer dan een uur harlopen en ook voor het eerst over een langere periode consequent gelopen. Het hardlopen zit me inmiddels in mijn bloed. En als ik niet kan lopen, zit ik gewoon niet lekker in mijn vel. En daar heb niet alleen ik, maar ook mijn omgeving last van! Dus voorlopig blijft zachtlopertje nog even…
 
Dan maar een kleine opsomming van wat ik wel heb gedaan dit jaar: Op 2 maart heb ik voor het eerst weer gelopen na de gekneusde ribben. Wat was ik blij dat ik daar vanaf was! Ik dacht dat het wel kon en heb 2 keer tien minuten gelopen. Ging best wel lekker. Mijn conditie was waardeloos, (ik moet ook weer een paar kilo extra gewicht meeslepen) maar dat is een kwestie van opbouwen. De volgende dag weer erg last van de ribben, dus maar een paar extra dagen gerust. Het kost wat moeite, maar het is niet anders.

02-03-2010 | 2 x 10 (2) | 2,6 km | kcal. 221 | Av. Hr: 168 | Max. Hr: 177

Het loopje op de zondag daarna ging vreemd. Ik liep inmiddels redelijk tegen de muren op en dacht alleen nog maar aan hardlopen. Bij gebrek aan aktie een nieuw schema ingepland voor de volgende 8 weken, dus op pad en weer twee keer tien minuten gelopen. Maar het ging absoluut niet lekker. Ik liep te hard, mijn hartslag was te hoog, en ik kon ook niet de rust vinden om langzamer te lopen. Eigenlijk gewoon een gevecht met mezelf. Heel vreemd en een loopje om heel snel te vergeten. 

08-03-2010 | 2 x 10 (2) | 2,55 km | kcal. 216 | Av. Hr: 163 | Max. Hr: 205

Daarna nog een paar keer twee keer tien minuten gelopen. Na de eerste tien minuten worstelen gaat het heerlijk en vindt ik mijn ritme weer terug. Ook mijn hartslag wordt weer iets rustiger. Op de 16e wilde ik de loopminuten gaan uitbreiden. Ik ga op pad en bedek een rondje van ongeveer een half uur. Het lopen gaat heerlijk, de hartslag is redelijk stabiel en ik zit al snel in mijn ritme. De eerste twintig minuten vliegen voorbij. Tot ik put in het wegdek over het hoofd zie en mijn enkel naar buiten klapt. Niet lekker! Ik loop even heel voorzichtig en wandel even een stukje richting huis. Het is nog maar een kilometer naar huis toe en als de pijn afneemt besluit ik om verder te rennen. Achteraf vraag ik me af of dat nou zo verstandig was!

Daarna volgde een week vakantie op Texel. Je weet wel, die week dat de zon zo lekker scheen! Het was echt genieten. Ik kon het dan ook niet laten om te gaan hardlopen. Ik had wel voor de zekerheid mijn enkelbrace omgedaan. Deze heb ik nog van mijn volleybalperiode bij de Crash Smash Dummies, samen met onder andere Eugene. Maar ondanks de enkelbrace na twintig minuten te veel pijn om door te lopen. Verder natuurlijk iedere dag met de honden naar het strand en dagelijks een leuke wandeling door de prachtige natuurgebieden daar. Misschien alles bij elkaar (ondanks de brace) iets teveel voor de enkel. Noodgedwongen besluit ik om mijn enkel maar weer even een extra week rust te geven, in de hoop dat ik daarna weer lekker op kan bouwen.Verder een fantastische week gehad op Texel!
  
12-03-2010 | 2 x 10 (2) | 2,55 km | kcal. 221 | Av. Hr: 166 | Max. Hr: 175
14-03-2010 | 2 x 10 (2) | 2,6 km | kcal. 221 | Av. Hr: 163 | Max. Hr: 171
16-03-2010 | 1 x 30 min | 3,55 km | kcal. 301 | Av. Hr: 171 | Max. Hr: 182
21-03-2010 | 1 x 25 min | 3,07 km | kcal. 261 | Av. Hr: 164 | Max. Hr: 173

Na anderhalve week kan ik het niet meer laten en begin weer met mijn twee keer tien minuten. En dat gaat de eerste twee keer prima. Daarna als ik probeer wat langer te lopen, weer een dikke en pijnlijke enkel. Na ieder loopje gaat de ijszak er even op en ook de zalfjes draaien overuren. Toch blijft de enkel dik en pijnlijk. Mijn geduld begint een beetje heel erg op te raken nu… IK WIL HARDLOPEN!!!

02-04-2010 | 2 x 10 (2) | 2,67 km | kcal. 227 | Av. Hr: 169 | Max. Hr: 181
06-04-2010 | 2 x 11 (2) | 2,82 km | kcal. 227 | Av. Hr: 168 | Max. Hr: 179
09-04-2010 | 1 x 10, 1 x 15 (2) | 3,38 km | kcal. 188 | Av. Hr: 165 | Max. Hr: 175
13-04-2010 | 1 x 16, 1 x 12 (2) | 3,71 km | kcal. 188 | Av. Hr: 163 | Max. Hr: 173

De dinsdag daarna ben ik met vrienden een dagje naar winterberg geweest, om te sleeën. En dat bleek een dagje te zijn met gevolgen… We hebben echt ontzettend veel gelachen en ik kan me niet meer herinneren dat ik zoveel lol heb gehad. Resultaat is wel een paar gekneusde ribben. En ik kan je vertellen, dat doet zeer! Nu dus veel paracetamol en rust, alleen maar rust. Volgens de assistente van de huisarts kan het wel 6 weken duren. Voorlopig dus weer even een verplichte hardlooppauze…

Omdat ik de laatste paar weken zo weinig heb gelopen, wil ik het vandaag rustig aan doen.  Mijn kuiten hebben de nodige rust gehad. De pijn is nu helemaal weg. En dat wil ik zo houden! Een mooie gelegenheid om me extra te focussen op mijn ChiRunningtechniek. Ik heb al contact gehad met Marion Meesters om een indidividuele les in te plannen, maar dat is vanwege de sneeuw nog niet gebeurd. Maar dat duurt niet lang meer.

Om ervoor te zorgen dat ik in het goede ritme loop heb ik vandaag de metronoom ook weer mee. Hij staat ingesteld op 178 piepjes per minuut. Dit zorgt ervoor dat ik korte, snelle passen maak. Het eerste gedeelte van het fietspad loopt heuvelafwaarts, wat een prachtig uitzicht geeft over de hei. Ik geniet weer met volle teugen van mijn omgeving als ik achter me het gekuid van een motor hoor. Ik denk eerst nog dat ik ingehaald wordt door een brommer of scooter, maar het geluid wordt steeds harder en ik wordt nog steeds niet ingehaald. Als ik een blik over mijn schouder werp, zie ik dat er achter mij een legerjeep rijdt met daarin een militair. Blijkbaar is er weer een oefening op de hei en nam hij de korste weg, over het fietspad. Ik geef hem wat meer ruimte zodat hij kan passeren en loop rustig verder. Even later sla ik rechtsaf en blijf het fietspad volgen wat nu langs een zandweg loopt. Een paar honderd meter verderop is een groep militairen bezig met een oefening. En uiteraard precies op mijn route. Helemaal niet erg, maar meestal kan ik niet passeren zonder dat er een of meerdere lollige opmerkingen volgen. Ik weet niet precies wat ze aan het oefenen zijn, maar ze lopen naast elkaar, mijn richting op met hun geweren in de aanslag.  Het kost me erg veel moeite om mijn tempo niet te versnellen en ontspannen te blijven lopen. Even later ben ik ze voorbij en kan rustig mijn weg vervolgen.

Om te controleren of ik niet per ongeluk toch afzet met mijn voeten loop ik een groot gedeelte over de zandweg. Soms keer ik om en controleer mijn voetstappen. Gelukkig ziet alles er goed uit. Geen kuilen aan de voorkant. Zo kom ik langs het bordje van Bob’s Boulevard. Het bordje verwijst naar een konijnenpad wat de hei oploopt en 20 meter verderop bij een gedenkteken uitkomt. Hier heeft tussen 1914 en 1918 een Belgisch vluchtelingenkamp gestaan. Het informatiebord langs de zandweg laat o.a. een plattegrond hiervan zien. Een schitterende plek maar ik vraag me altijd af waarom het vluchtelingenkamp hier lag. Het is toch nog een paar kilometer van Ede zelf af. Niet erg praktisch. Kort daarna draait mijn fietspad richting de N224. Ik sla rechtsaf en vervolg mijn weg terug naar de parkeerplaats langs de N224. Behalve de militairen en twee mountainbikers ben ik verder nog niemand tegengekomen. Heerlijk rustig. Ook op het fietspad langs de N224 kom je doordeweeks niemand tegen. In het weekend is het wel een stuk drukker. Het lopen gaat echt lekker en mijn kuiten melden zich nog niet. De laatste kilometer loopt het fietspad grotendeels heuvelopwaarts. Mijn polar geeft aan dat ik bijna 5 kilometer heb gelopen en dat ik ook tegen de 40 minuten aanloop. Ik zet even aan om mijn snelheid te verhogen, zodat ik het nog ga redden binnen die 40 minuten. Ergens voelt dit toch aan als falen, als ik het binnen die tijd niet red. Na een paar honderd meter weet ik mezelf weer te beheersen. Het gaat vandaag niet om de snelheid, maar om de techniek. En om het lopen zonder blessures! Even later gaat mijn kilometerpiepje om aan te geven dat ik de vijf kilometer heb volbracht. Ergens in de 40 minuten en een dertigtal seconden. Jammer, maar helaas. Valt eigenlijk nog best mee, als je rekent dat ik regelmatig stik heb gestaan om mijn houding opnieuw op te bouwen of om mijn voetafdrukken te controleren. De laatste 500 meter gaat nog iets steiler omhoog en na 5,5 kilometer kom ik weer terug op de parkeerplaats. Ik wandel naar mijn auto en rek mijn beenspieren even goed. Mijn kuiten voel ik niet! Ik ben heel benieuwd hoe dat morgenvroeg is…

19-01-2010 | Korte duurloop 45′ | 5,44 km | kcal. 492 | Av. Hr: 161 | Max. Hr: 175

N.b.: Ook de volgende dag geen last van mijn kuiten. Zou ik het eindelijk goed doen?

Op het fietspad langs het industrieterrein, loop ik normaal gesproken al niet graag. Het fietspad is 2,5 kilometer lang en echt saai. Geen bochten, links industrieterrein met alleen maar lelijke bedrijfspanden en rechts de spoorlijn. Maar met de sneeuw is dit het enige fietspad wat op loopafstand ligt, en wat goed begaanbaar is. De fietspaden over de hei en door het bos zijn erg ongelijk en allemaal spiegelglad. Zelfs met een dun vers sneeuwlaagje is hier niet te lopen. Bijna al mijn loopjes van december en januari zijn dus over het fietspad langs het industrieterrein geweest. En ik ben het helemaal zat! Ik doe het niet meer…

Ik wou echt dat ik kon zeggen dat ik het veel gedaan heb, maar dan zou ik liegen. Met alle sneeuw en de kou kan ik mezelf niet erg motiveren om naar buiten te gaan om te gaan hardlopen. Alleen de dagelijkse rondjes door het bos met Nicky & Gonzo kosten me al mijn wilskracht.  Heel jammer, want ik was onderweg om een nieuw maandrecord aan kilometer te loggen voor de maand december.

Dus wat dan? Nou ik had nog wat Optimelpunten gespaard. En die heb ik ingeruild bij de “Healt City” voor twee weken gratis sporten. De aankomende twee weken kan ik me dus uitleven op de loopband en de crosstrainer. Of een paar leuke groepslessen proberen. Zoals bodybalance, RPM of XCO. En thuis heb ik natuurlijk altijd nog mijn roeimachine en de Wii.

Vandaag voor het eerst naar de sportschool geweest. Het nummer “Boring” van Pink blijft door mijn hoofd spelen als aan het lopen ben. Het zweet loopt in straaltjes van mijn gezicht af en ik ben mijn reflectie in het raam alweer zat.  Ik had maar vijf minuten nodig om me weer te herinneren hoe ontzettend saai hardlopen op een loopband bij de sportschool is. Maar als buiten de sneeuw niet wil smelten, en je wilt toch wat kilometers maken, dan moet je een wat. Ik hoop dat de sneeuw snel gaat smelten en voorlopig niet meer terug komt…

Afgelopen zondag een nieuwe route geprobeerd. Het lijkt me een mooie route, waarmee ik heel wat extra kilometertjes kan maken. We hebben hier vroeger wel veel gefietst maar nooit gelopen. Ik weet dus ook niet hoeveel kilometers het zijn. Dat wordt een verrassing. Ik heb me door Wim af laten zetten bij de tank op de langenberg en doe daar mijn losmaakoefeningen.

De Canadese Tank op de Langenberg is een oorlogsmonument in Ede. Het monument is een gerestaureerde Sherman tank uit de Tweede Wereldoorlog. De tank werd gebruikt door het het Canadese Calgary regiment, een onderdeel van de Britse Polar Bear divisie (49th (West Riding) Infantry Division) die op 17 april 1945 Ede bevrijdden.

De tank werd na de oorlog opgeslagen en eind jaren tachtig gerestaureerd met steun van de gemeente, bedrijven uit Ede en individuele personen. In 1990 werd de tank overgebracht naar de huidige locatie waar hij op een sokkel werd geplaatst. De tank is 2 meter 50 hoog en breed en heeft een diepte van 5 meter. Op de tank zijn twee koperen platen aangebracht en naast de tank staat een plaquette. Op een van de koperen platen staan de namen van alle bedrijven en personen die hebben meegeholpen om de tank op die locatie te krijgen, op de tweede koperen plaat staat informatie over de restauratie van de tank.

Het monument werd op 5 mei 1990 onthuld door burgemeester W. Blanken van Ede en twee Canadese veteranen, J. Davies en R.J. Maltby. Op de plaquette staat de tekst: Bevrijding Ede. Op 17 april 1945 is Ede bevrijd door het Canadese Calgary regiment met Sherman tanks, deze eenheid maakte deel uit van de Brite Polar Bear divisie.

De tank staat langs de N224 op de Langenberg in Ede, vlakbij twee militaire kazernes. Deze locatie is uitgekozen omdat, volgens historische documenten, dit de locatie was waar de tanks het grondgebied van Ede betraden. Bron: Wikipedia

Om precies 3 minuten over twaalf begin ik met lopen. Ik voel me heerlijk en heb er alle vertrouwen in dat ik het uur vol kan maken. Ik voel me nog steeds niet optimaal na de verkoudheid, dus over te snel lopen hoef ik me vandaag geen zorgen te maken. Het is droog en de temperatuur is heerlijk. Niet te warm en ook zeker niet te koud. Het ziet wel grijs en grauw, dus ik heb voor de zekerheid mijn zwarte Nike-petje weer op.  Mocht het gaan regen, heb ik in ieder geval geen last van regen in mijn gezicht. Vanaf de tank vertrek ik langs de N224 richting Arnhem, naar de schaapskooi. De schaapskooi staat ongeveer 2,5 kilometer verderop. Daar aangekomen sla ik rechtaf, en volg het fietspad wat over de hei loopt. Het is inmiddels begonnen met regenen en ik heb nu de wind pal tegen. En er staat veel wind! Het gaat nu echt moeizaam. Na zo een kilometer gelopen te hebben neem ik een kleine wandelpauze en rek mijn kuiten even. Deze blijven toch steeds weer wat opspelen.

Ik vervolg mijn route over het fietspad en ongeveer anderhalve kilometer verder laat ik de hei achter me en loop ik het bos in. De wind neemt  gelukkig een stuk af en het lppen gaat weer makkelijker. Het bos is mooi en ook hier is het erg rustig. Misschien wel een beetje te rustig. Op een paar wandelaars na op de hei, ben ik niemand meer tegengekomen. Een paar honderd meter verderop stapt een paard met haar berijder rustig voort. Tot mijn verbazing loop ik heel langzaam op ze in. Als ik vlakbij ben gaan ze over in een mooie draf en verdwijnen ze al snel uit het zicht. Mijn fietspad loopt continue rechtdoor en behalve wat ruiterpaden zijn er geen afslagen of kruisingen. Het loopt onder de A12 door met een donker tunneltje en nog verderop over een steile spoorwegovergang. Hier wandel ik even naar boven in plaat van te rennen. Mijn energie begin al aardig af te nemen en mijn hartslag wordt steeds hoger. Ook al blijft mijn tempo gelijk. Een paar honderd meter na de spoorwegovergang kom ik op een kruising, ik sla rechtsaf en ga weer richting Ede. Als je linksaf slaat kom je uiteindelijk in Renkum uit. Ik heb mijn uur al bijna volgelopen als ik op een paddestoel zie staan dat Ede nog 5,2 kilometer is. Iets verder dan ik gepland had! Gelukkig heb ik mijn hubbie alvast voorbereid en zou hij me met de auto op komen halen als het te ver bleek te zijn. Na een kort telefoontje is hij onderweg en loop ik nog even verder. Een paar minuten later krijg ik telefoon. Wim mag niet verder met de auto. Blijkbaar is dat in de loop van de jaren veranderd. Noodgedwongen komen er op deze manier nog wat hardloopminuten bij. Uiteindelijk 71 minuten hardgelopen en het ging heerlijk! Ik wil meer…

22-11-2009 | Lange langz. duurloop 60′ | 7,41 km | kcal. 666 | Av. Hr: 161 | Max. Hr: 173
24-11-2009 | Korte snelle duurloop 21′ | 2,94 km | kcal. 248 | Av. Hr: 166 | Max. Hr: 172
03-12-2009 | korte langz. duurloop 35′ | 4,05 km | kcal. 368 | Av. Hr: 164 | Max. Hr: 173
06-12-2009 | Lange langz. duurloop 71′ | 8,72 km | kcal. 845 | Av. Hr: 170 | Max. Hr: 183
08-12-2009 | Korte duurloop 45′ | 5,83 km | kcal. 518 | Av. Hr: 165 | Max. Hr: 178

Heel snel doe ik mijn losmaakoefeningen en start mijn Polar. Ik loop over het fietspad langs de N224 richting Arnhem. De weg is druk maar het fietspad heb ik helemaal voor mezelf. De temperatuur is aangenaam en het is nagenoeg droog. Ideaal weer om hard te lopen dus! Om mezelf wat extra afleiding te geven heb ik mijn iPod meegenomen. Deze zit veilig opgeborgen in een speciaal zakje hiervoor in mijn linkermouw. Het snoertje loop via de mouw onder mijn shirt door. Daar heb je tijden het lopen dus helemaal geen last van! Ook blijft mijn iPod lekker droog.  Voordat ik op weg ga zoek ik een podcast uit die meer dan een uur duurt. Met de stem van Steve Runner in mijn oren moet de duurloop geen problemen opleveren

Een paar weken terug realiseerde ik me ineens dat ik altijd in hetzelfde tempo loop. Alleen de afstand en tijd varieert. Ik vermoed dat mijn trainingen beter worden als ik meer variatie ga aanbrengen in mijn snelheid. Dus mijn lange duurlopen iets langzamer (ja, het kan echt zonder te wandelen met mijn korte beentjes!) en de korte duurloop iets sneller. Vandaag wil ik proberen om mijn lange duurloop dus iets langzamer te lopen als normaal. Ik streef vandaag voor 8:30 minuut per kilometer. Zoals hieronder te zien is, lukt dat niet helemaal:

De eerste kilometer gaat veel te snel. Gaat ook grotendeels heuvelafwaarts en het gaat gewoon lekker. Daarna wordt het wat vlakker en kloppen mijn tijden ook beter. Ik loop voorbij het restaurant Juffrouw Tok en blijf in de richting van Arnhem lopen. Na ongeveer 35 minuten draai ik me om en ga weer terug. De wind waait me nu recht in mijn gezicht en mijn ogen beginnen al snel te tranen. Gelukkig kan ik al snel het fietspad opdraaien, wat over de hei loopt terug richting de parkeerplaats.  Het uitzicht is weer schitterend en ik geniet weer. Het lopen gaat wel langzamerhand moeizamer. Behalve twee grote kraaien en een opgeschrikt konijn is ook de hei verlaten.  Heerlijk! Ondertussen begint de zon te zakken, wat zorgt voor een prachtige verkleuring van de lucht. Dit zorgt voor wat extra afleiding en die heb ik nodig ook. Vooral de laatste tien minuten gaan zwaar, maar ik weet vol te houden. Ik weet zelfs nog even aan te zetten na een vervelende heuvel, waarbij een hele mooie huskyachtige hond me de weg verspert. Na een uur stop ik mijn Polar en wandel terug naar de auto. Ik heb het gered!

Ik denk dat ik het voorlopig even hou bij een lange duurloop van een uur, en even niet verder ga uitbreiden. Hopelijk gaat het me over een paar weken makkelijker af…

17-11-2009 | Lange duurloop 60′ | 7,25 km | kcal. 659 | Max. Hr: 161 | Av. Hr: 179
16-11-2009 | Korte duurloop 32′ | 4,02 km | kcal. 390 | Max. Hr: 168 | Av. Hr: 178
14-11-2009 | Lange duurloop 52′ | 6,01 km | kcal. 558 | Max. Hr: 159 | Av. Hr: 169
08-11-2009 | Lange duurloop 55′ | 6,64 km | kcal. 662 | Max. Hr: 170 | Av. Hr: 190
(laatste driehonderd meter gesprint naar het toilet)
06-11-2009 | Korte duurloop 37′ | 4,63 km | kcal. 434 | Max. Hr: 167 | Av. Hr: 179

Als je de Chi-Runningtechniek goed onder de knie hebt, zou je met een lichtere schoen kunnen lopen. Omdat ik nog te onzeker ben over mijn Chi-Runningtechniek en omdat ik met mijn knieen toch een goede demping wil blijven geven, doe ik dat dus (nog) niet! Ook deze keer heb ik gekozen voor de Saucony ProGrid Ride 2. Dus dezelfde schoen als mijn huidige. Deze schoen bevalt super en de ChiRunning wordt alleen maar beter. Op de videobeelden is goed te zien dat ik netjes op mijn middenvoet land en de voet correct afwikkel. Een van de schoenen die veel wordt gedragen door ChiRunners is de Mizuno Wave Rider. Deze heb ik wel even aangepast en ook op gelopen. De schoenen zaten wel lekker, maar voelde toch wel erg slapjes. Aangezien ik ook veel door het bos loop, leek me dit niet erg handig. Ook mijn testrondje op de mizuno’s zijn gefilmd. Het is direct duidelijk dat mijn afwikkeling op deze schoenen niet zo mooi is als op de saucony’s. Dat gaf uiteindelijk de doorslag! Met de mooie zwart met rose saucony’s en een extra thermoshirt (met korte mouwen) loop ik een stuk armer maar zeer tevreden de weer uit.

Als ik weer thuis ben moet ik toch nog heel even voor het werk aan de gang en dan wordt het al snel weer laat. Aangezien ik nog geen rondje bos met de honden heb gedaan, neem ik ze mee hardlopen. Nog even op mijn “oude” schoenen, want het lijkt wel winter buiten. Het waait behoorlijk en er valt een vieze koude regen. Maar met mijn Nikepet op en mijn windjack aan, blijf ik in ieder geval droog. Zodra ik het bos in loop begin ik na honderd meter wandelen direct met lopen. Want ik vind het echt koud! En dat niet alleen, ik ben al weer laat en nog even en dan wordt het alweer donker. Als ik mijn polar aan wil zetten kom ik erachter dat die nog op de tafel ligt. Dus geen hartslag of afstandgegevens vandaag. Dat is wel balen! Ik weet altijd graag wat ik “gedaan” heb. Gelukkig heb ik wel mijn mobieltje bij me met een stopwatch daarop dus ik kan in ieder geval de tijd bijhouden. In het bos is het op een vrouwtje met een zeer angstig cocker spanieltje na, helemaal uitgestorven. Als snel begint het aardig te schemeren. Ik kort mijn route in en loop weer richting de auto. Dan maar een iets korter rondje. Na 27 minuten ben ik weer bij de auto en niet voor z’n tijd. Het wordt nu echt donker. Maar ik heb in ieder geval weer gelopen. Geen idee hoe snel, of hoever, maar heerlijk gelopen. Een echte fun run…