Zachtlopertje…

Ik kijk naar buiten en daar is het grijs en grauw, de regendruppels kletteren op het dak. Zo anders als toen ik eind van de morgen ging hardlopen…

De zon schijnt niet echt, maar komt hier en daar eventjes tevoorschijn. Vandaag ga ik de Langenbergroute van 5 km lopen. Omdat de honden hier niet overal los mogen lopen, kom ik hier normaal gesproken, eigenlijk nooit. Vandaag heb ik echter behoefte aan een nieuwe, onbekende omgeving. De honden blijven dus thuis en ik ga alleen op stap. Just Me, myself and I.

Omdat ik tijdens de vakantie (bijna) niet hardgelopen heb zou ik eigenlijk mijn schema van twee weken geleden weer op moeten pakken. Maar daar heb ik eigenlijk geen zin in. Omdat we wel veel lichaambeweging hebben gehad, sla ik die twee weken in mijn schema gewoon over. Lukt het niet, dan kan ik altijd nog twee weken terug gaan. Vandaag zegt mijn schema: intensieve duurloop: 10 minuten in D1, dan 15 minuten in D2 en nog eens 10 minuten in D1 met tussendoor 2 minuten wandelen. Lijkt me wel te doen.

Eerst even een paar minuten rustig inlopen en dan wat dynamisch rekken. Ik ga rustig op weg want ik wil mijn hartslag zolang mogelijk onder de 165 houden. De eerste 10 minuten lukt dat redelijk. Daarna wordt het lastiger. De harstslag loopt omhoog naar de 170 en gaat daar soms nog iets overheen. Het lopen gaat wel lekker. Geen pijntjes en niet super aan het hijgen. Mijn benen zijn door al die wandelingen in de bergen sterker geworden, lijkt het. En dat loopt prettig. De omgeving is afwisselend. Loof- en naaldbomen wisselen af met open plekken en varens groeien er in overvloed. De paden zijn redelijk goed begaanbaar en worden alleen onderbroken door omgewoelde gedeeltes. De zwijnen hebben het er maar druk mee! Voor de laatste 10 minuten neem ik 3 minuten pauze ipv 2 minuten. De hartslag namelijk toch nog weer iets op. De laatste 10 minuten neem ik dus weer iets snelheid terug. Niet dat het al erg snel ging, maar goed! Als ik mijn schema heb uitgelopen heb ik nog geen idee waar ik ben. Ik heb wel het gevoel in de buurt van de parkeerplaats te komen. Dan ineens kom ik een bocht om en zie een vertrouwde grote boom. Een paar honderd meter daarachter ligt de parkeerplaats. Na een paar minuten wandelen sta ik weer bij de auto.

In totaal heb ik over de 5 km 45 minuten gedaan met een gemiddelde hartslag van 165. Dit is inclusief ongeveer 10 minuten wandelen. Geen toptijd dat staat vast. En ondanks dat ik me heb voorgenomen hier voorlopig niet meer op te letten, steekt het me toch! Ik heb me opgegeven voor de Hoge Veluwe Loop in Oktober en ik hoop de 5 kilometer dan toch echt binnen de 35 minuten uit te lopen. Maar gelukkig is het zover nog niet. Ik kan nog even doortrainen. Op de parkeerplaats doe ik nog even 6 versnellingen. Alleen de laatste geef ik alles wat ik nog over heb. Lekker gaat het wel! Ik zet de tijd uit m’n hoofd en rij naar huis. De Runnerswold van juni ligt op de mat en met een flesje sportdrank kruip ik lekker op de bank. Ik heb toch best wel lekker gelopen…  

Het is vandaag 19 juni 2007 en ik kom net terug van een verfrissende maar verdiende douche. Mijn uitzicht is schitterend en ik voel me helemaal super. We zitten op een camping in Seis am Schlern in de Dolomieten van Italië. En wat ik niet verwacht, maar toch gehoopt had, ik ben net wezen hardlopen. Heb ik mijn hardloopspullen toch niet voor niets meegenomen!

Vanaf onze tent naar het beginpunt van mijn loopje is het even een aardig stukje klimmen. Voordat ik boven ben geeft mijn hartslagmeter al 160 aan! We staan helemaal achteraan op de camping en om de honden uit te laten moeten we ook steeds hierheen lopen. Aan de conditie en de beenspieren wordt wel gewerkt dus… Eenmaal boven heb je wel een mooi uitzicht op de camping.

 
Heel even een paar minuten dynamisch strekken, want warmgelopen ben ik inmiddels wel. Vol verwachting begin ik met lopen. Toch verwacht ik er echter niet veel van. Mijn knieën houden het, ondanks de lange wandelingen, door de niet onaanzienlijke bergen nog steeds goed uit! En dat wil ik graag zo houden. Daarom heb ik me voorgenomen om het rustig aan te doen, niet op tijden te letten en alleen maar te genieten. Het eerste gedeelte gaat door een beschaduwd gedeelte over een verhard wegdek. Het is een klein weggetje omgeven door bomen, rotsen en mos. De temperatuur ligt ondanks het tijdstip (9:15 uur) al hoog. Maar in de schaduw is het lekker fris. Hoog boven me loopt de grote weg naar Seis. Even later kom ik bij een soort natuurlijke galerij met een adembeneembaar uitzicht. Ondanks dat ik het al meerdere keren heb gezien, blijft het genieten.

Omdat het hier weer een gedeelte omlaag gaat en de zon hier fel schijnt ga ik even een poosje wandelen.. Zodra ik de bocht om ben krijg ik weer schaduw en ga weer lopen. Het gaat lekker…

De weg is inmiddels niet verhard meer en loopt nu langs een boerderij. Op het erf lopen verschillende witte kippen vergezeld van een parmantig schreeuwende haan. Een grote kastanje werpt zijn schaduw over de wei en onder de kastanje is een uitnodigend bankje geplaatst. Het lopen gaat licht en soepel, er is ook zoveel te zien. De zon begint nu wel erg warm te worden. Of zou dat iets te maken hebben met de verbrandde armen, die ik gisteren heb opgelopen tijdens onze wandeling op de Seiser Alm? Ook daar hadden we een prachtig zonnetje wat vergezeld ging van een heerlijk koel windje. Voor mijn bleke huidje niet echt handig! Voor het echt vervelend wordt gaat mijn route verder tussen de bomen, waar de schaduw weer me weer helemaal opfrist. Dan een redelijk scherpe daling waardoor ik weer gedwongen wordt te gaan lopen. Is niet erg, kan mijn hartslag weer even zakken! Dan vervolgt het pad zich weer in de zon met uitzicht over een golfbaan. Na een scherpe bocht gelukkig weer de schaduw in. Daarna alleen nog maar een pad met bomen, rotsen en vooral veel mos. De zon laat een verassend schaduwspel zien op mijn pad en zo verloopt de tijd snel. Na 25 minuten kom ik uit op de grote weg.
Een mooi punt om terug te keren. Het lopen gaat heerlijk rustig en in een ontspannen ritme. Wellicht dat mijn omgeving hier iets mee te maken heeft? Voordat ik er erg ik heb ben ik alweer bij mijn beginpunt. Even uithijgen en dan teruglopen naar de camping. Maar eerst even lekker mijn gezicht afspoelen. Nikky en Gonzo weten vaak niet hoe snel ze bij deze bak moeten zijn. Het water blijkt dan ook heerlijk fris en verkwikkend.

Mijn gemiddelde hartslag was 162. Niet verkeerd in deze omstandigheden! Kortom het was heerlijk en echt een loopje om nog eens aan terug te denken als ik weer thuis ben…

Gisteravond de laatste les bij de Run2Day Runners voor mijn vakantie. En dat was weer een leuke, maar intensieve les. De buikspieroefeningen waren goed bevallen, denk ik, want daar begonnen we weer mee. Net zoals vorige week. Er werd weer aardig wat afgekreund en gesteund! Daarvoor nog wel  even 12 minuten ingelopen. Na de buikspieroefeningen, moesten we hangend aan de armen aan de andere kant van een rek zien te komen. Daarna nog een evenwichtsbalk over, nog loopscholing oefeningen en toen 6 versnellingen. Tijdens de versnellingen heb ik rustig gedribbeld, want ze werden deze keer heuvelafwaarts gedaan. Het ging verder wel goed met mijn knieën, maar de versnellingen waren net iets teveel.

Na de versnellingen op naar de kerntraining. En die bestond uit snelheidtraining. Erg leuk! Er werd weer eens op fluitsignalen gelopen. Eerst 10 keer 30 seconden met tussenpauzes van 1 minuut, daarna 3 minuten hardlopen en een pauze van drie minuten, daarna alles nog een keer. De eerste serie liep ik eigenlijk iets te hard, waardoor ik de laatste serie eigenlijk niet echt veel snelheid meer kon maken. Dat blijft toch nog steeds lastig. Ik ga nog altijd te snel van start, waardoor ik op het laatst toch steeds te kort kom. Bij de laatste 3 minuten beginnen de knieën toch wel weer te protesteren en doe ik het nog rustiger aan, we moeten tenslotte ook nog terug naar de auto lopen! Inmiddels is het al half tien geweest en de les duurt officieel maar tot 9 uur. De 9 uur wordt echter nooit gehaald. Meestal is het wel later, vandaag echter wel heel laat. Als we bij de auto’s terug zijn is het al kwart voor tien! Nog even douchen, wat eten en dan eindelijk naar bed…

Vanavond is het eindelijk zover, vakantie. De hardloopspullen gaan mee, maar ik weet niet of ik daar ga hardlopen. We gaan naar Italië, naar de Dolomieten. De honden gaan ook mee en de bedoeling is dat we in ieder geval veel gaan wandelen. Of ik dan nog energie heb om te gaan hardlopen? Ik hoop het natuurlijk wel… Eerst maar eens kijken hoe mijn knieën het daar gaan houden. Het is daar natuurlijk ook niet echt vlak te noemen!

Tot over een paar weekjes…  :grin:

Vandaag voordat ik naar de training ga eerst aan mijn hubbie gevraagd of hij even een foto van mij in m’n gebruikelijke loopoutfit (petje voor de zon of regen, polar hartslagmeter en tasje om mijn enkel voor mijn mobiel en autosleutel) wil maken. Hij stond wel even gek te kijken, want normaal gesproken sta ik liever achter de camera dan ervoor. Dit is dus echt een uitzondering! Ik vindt dit log ook wel erg saai worden, zo zonder foto’s en plaatjes. En zo kunnen jullie ook eens zien met wie jullie te maken hebben. Uiteraard staan mijn beide loopmaatjes er ook op.  :razz: 

Als ik in wageningen aankom staat er nog maar 1 auto. Ik begin me al te vragen of ik iets gemist heb als de rest van de groep langzaam binnendruppelt. Gelukkig is ook Renate er weer. Jeroen ziet er een beetje vreemd uit vandaag. Lange broek, vreemd hoedje en sandalen! Blijkt dat hij ziek is. Hij komt ons op de fiets even begeleiden tot aan de kerntraining, en gaat dan weer terug naar zijn bedje. Helemaal super natuurlijk dat hij ons toch even aan het werk komt zetten. En dat doet hij. Eerst even 12 minuten inlopen en dan krachttraining op het net gemaaide gras. Vandaag de buikspieren! Au, Au, Au, die kunnen wel wat extra training gebruiken! Daarna nog een paar versnellingen van ongeveer 60 meter. Tijdens de versnellingen beginnen allebei mijn knieen te protesteren. De laatste versnelling doe ik dus ook niet helemaal voluit. Ik had me vandaag al voorgenomen om het rustig aan te doen, want ik voelde knietjes al een paar dagen! Gelukkig nog niet heel erg, maar ik moet wel uitkijken.

Dan de kerntraining. Het is weer tijd voor een pyramideloop 1-2-3-2-1, gevolgd door een paar minuten pauze en dat 3 keer. We lopen een bekend rondje in het Arboretum. Deze keer geen vervelende hellingen of trapjes. Ik probeer mijn tempo een beetje te beperken maar, bij de tweede serie gaat het steeds miner goed. Allebei mijn knieen geven aan dat het genoeg geweest is voor vandaag. De derde serie heb ik dus uitgewandeld. Helaas. Is wel erg balen! Thuisgekomen de knieen direct even lekker ingesmeerd met SLR-zalf.

Ik denk dat ik ook wel weet waarom ik nu last van mijn knieen krijg. Behalve dat het al een zwakke plek is. Aangezien mijn duurlopen steeds langer worden, ben ik van het bos mijn duurlopen naar de weg gaan verplaatsen. De ondergrond is dus harder geworden. Dat op zich zou al een genoeg reden kunnen zijn. Daar komt nog bij dat het bij ons in de buurt niet echt vlak is, er zijn veel heuvels waar op en afgelopen moet worden. En vooral heuvels heb ik altijd moeite mee. Ook met wandelen. Ik hoop dat het meevalt, maar voor de zekerheid de eerste paar dagen even goed insmeren, masseren en rust houden…  :sad: 

Daarna maar weer eens beginnen met de spierverstevigende oefeningen, die ik ooit van mijn fysio heb gehad. Waarschijnlijk zijn ze dan binnen no time weer “normaal”…  :grin: 

Eindelijk vandaag mag ik weer. Wat kunnen 2 dagen dan lang duren. Het lijkt erop dat de verslaving nu echt serieze vormen aan begint te nemen! En ik vindt het heerlijk. Vandaag een duurloopje van 35 minuten. Moet te doen zijn. Tijdens de loop met Eugene en Carla heb ik 42 minten gelopen en ook de duurloop van 30 minuten een paar dagen daarvoor was geen probleem. Dus ook de 35 minuten van vandaag moet ik kunnen halen.

De temperatuur is wat aan de warme kant, maar de zon heeft zich achter de wolken verscholen. Ook dat moet dus geen problemen opleveren. In de tuin doe ik mijn rek- en strekoefeningen en vol goede moed begin ik. Al snel heb ik een lekker ritme en tempo. Ik probeer het tempo aan te houden, wat ik afgelopen vrijdag heb gelopen. Dat ging namelijk erg lekker en voor de verandering ook eens lekker ontspannen. Het moet natuurlijk wel leuk blijven en ik merk dat ik nog altijd te snel wil. Hopelijk begin ik het nu te leren. Nadeel hiervan is natuurlijk wel dat ik er wel langer over doe. Aangezien ik dezelfde route loop als op 20 mei (duurloopje 30 minuten) kan ik goed vergelijken. Toen liep ik in 30 minuten 4,1 km. Dat was een gemiddelde snelheid van 8,2 km/u. Daar was ik toen niet ontevreden over. Ik was echter wel te snel gestart waardoor ik later behoorlijk in snelheid terug moest. Vandaag wil ik de snelheid vast kunnen houden. Helaas kan ik dit niet controleren…

Tempo en ritme gaan lekker ondanks de verschillende heuvels en afdalingen die ik onderweg regenkom. De route die ik heb gekozen is niet helemaal vlak. Het heuvelt in dit gedeelte wel redelijk, maar niet te. Zelfs niet met mijn gammele knietjes. Als ik onder het station doorloop komt er net een trein overheen. wat geeft dat een lawaai. Met de auto heb je dat niet zo in de gaten. Dan bedenk ik me opeens dat ik m’n mp3-speler had willen gebruiken. Als ik met de honden ga lopen doe ik dat expres niet, maar dat had nu mooi gekund. En het geeft misschien net een beetje extra afleiding. Maar ook onderweg is er genoeg afleiding. Bijvoorbeeld het kleine jongetje achterop de fiets bij zijn vader, wat z’n tong naar me uitsteekt. En roept naanaanaaannaaannaaaa. Zijn vader is er niet blij mee!

Voordat ik er erg in heb, ben ik al bij de rotonde en kan ik een stukje het bos inlopen. Dan via het bedrijvenpark weer terug naar de weg. Nu begin ik het toch moelijker te krijgen. Mijn hartslag zat contineu rond de 167 maar begint nu toch iets te stijgen. Dan weer onder het station door en op naar een lastig klimmetje omhoog. Ik neem iets tempo terug. Op dat moment komt ook ineens de zon weer terug. Pfff, daar zit ik niet op te wachten! voor mijn gevoel schiet de temperatuur 10 graden omhoog. Ik heb mezelf voorgehouden dat ik pas mijn tijd bekijk, als ik weer bij het kruispunt ben. Met moeite lukt me dat. Nog 2 minuten te gaan, dan mag ik wandelen. Mijn hartslag zit inmiddels rond de 172. Nog weer iets gestegen dus. Maar dan zit het er op! De 35 minuten heb ik gehaald. Ik heb lekker gelopen en volgens mij in een redelijk constant tempo. Zou ik het eindelijk beginnen te leren?

Als ik thuis kom direct even de route invoeren in mapmyrun om te kijken hoeveel ik heb gelopen in die 35 minuten. Het blijkt 4,5 km te zijn. De totale route is 5,3 km. Snel even omrekenen hoeveel km per uur het is en dat valt tegen. Was te voorzien natuurlijk, maar toch ben ik teleurgesteld. Het is maar 7,7 km/u. Ach jah, ik moet mijn naam hoog houden natuurlijk. Toch hoop ik dat het binnen afzienbare tijd wat sneller gaat…

Vandaag weer volgens schema gelopen en die gaf aan 5×5 (p1) in tempo 1. De laatste paar keren heb ik vanuit huis gelopen, maar vandaag ga ik weer eens naar het bos. Lekker de hondjes mee en gaan.
Ik begin met eerst een paar minuten lekker wandelen, even heuvelopwaarts. Daar op een lekker plekkie even rekken en strekken. De honden liggen allebei naast me en blijven daar ook tijdens het rekken. Altijd weer een goede oefening…

Na het rekken even een paar minuten inlopen. Al heel snel merk ik dat het warm is en dat de luchtvochtigheid hoog is. Het zweet breekt me al snel aan alle kanten uit. Ik besluit de 5×5 minuten dan ook in een erg langzaam tempo te doen. Ik heb het idee dat ik de laatste tijd te snel wil en me een beetje heb geforceerd. Vandaag even niet!!!

Ik loop heel rustig en ontspannen. Zelfs mijn hartslag blijft (voor mijn doen) redelijk laag. Normaal gesproken meestal rond de 170-175. De eerste 5 minuten rond de 153, de tweede, derde en vierde rond de 155 en de laatste 5 minuten tegen de 160. Maar hoger niet. Op de terugweg naar de auto nog een paar sprintjes getrokken. Ook de honden genieten hiervan! Als ik bij de auto ben voel ik me zeer voldaan. Ik heb nog nooit zo lekker rustig en ontspannen gelopen! Het is nu, terwijl ik dit schrijf, alweer een paar uur later en eigenlijk heb ik alweer zin om te gaan! Nog even wachten tot zondag dan mag ik weer. Een “lange duurloop” van 35 minuten staat er dan op het schema.

Het is dinsdagavond en zo meteen weer een training met de run2day runners Wageningen. Het is lekker zonnig weer, maar niet al te warm. Ik twijfel weer eens wat ik aan ga trekken, maar herinner me dan de 10 graden regel van Carla (running Mom). Het wordt dus een shirt met lange mouwen en mijn halflange tight. De groep bestaat vandaag uit ongeveer 16 personen. Omdat Jeroen er niet is geeft Paul weer les. Altijd leuk! Net zoals tijdens de start to run trainingen heeft hij weer een leuk programma bedacht. Eerst even warmlopen, dan dynamisch strekken en dan de kerntraining.

Als iedereen gevraagd wordt om de horloges en stopwatches in te leveren, worden er diverse wenkbrauwen vragend opgetrokken. Ook die van mij. Ik ben benieuwd wat Paul nu weer bedacht heeft. Het blijkt te gaan om het lopen op fluitsignalen, zonder dat je van tevoren weet hoelang je gaat lopen. In totaal wordt er een half uur gelopen met tussenpauzes van 1,5 minuut. Het is de bedoeling dat je in een tempo loopt wat je lang vol kan houden. Na het eerste fluitsignaal gaan we op weg. Er is een leuk parcours afgesproken van ongeveer 500 meter lang. Hierin zit echter wel een kleine maar gemeen steile helling en een afdaling met verschillende lastige treden. Deze twee maken het lopen wel lastig. Al redelijk snel klinkt het volgende fluitsignaal. Dat was in ieder geval niet lang. We moeten raden hoelang we gelopen hebben en maken op deze manier het half uur vol.
Door de helling en traptreden voel ik al redelijk snel mijn knieën. Maar door mijn tempo laag te houden blijf ik alles onder controle houden. Toch ben ik blij als het half uur om is. Wel lekker gelopen, maar ik weet liever hoelang ik nog te gaan heb! Daarna nog even rekken en uitlopen. Deze keer zijn we mooi op tijd gestopt, het is pas kwart over negen. Ik ben deze keer dan ook eens niet helemaal op. Ik heb nog wat over. Is voor de verandering ook wel eens lekker…