Zachtlopertje…

Haile Gebrselassie heeft vandaag een wereldrecord gelopen tijdens de marathon van Berlijn. Met een tijd van twee uur, vier minuten en 26 seconden was hij 29 seconden sneller dan het oude record van Paul Tergat. Weer een prestatie van formaat. Voor mij een mooie gelegenheid om eindelijk een kleine recentie van zijn boek “Lopen met Haile” te plaatsen. Aangezien ik zelf niet kan lopen momenteel, heb ik tijd genoeg gehad om hem uit te lezen. En met veel plezier…

Het boek is geschreven door Haile Gebreselassie, zijn trainer Woldemeskel Kostre en zijn vriend Detlef Moritz Abebe. Het is tijdens het lezen duidelijk te merken dat het door verschillende auteurs geschreven is, maar het is niet hinderlijk. Het boek is opgedeeld in drie onderdelen, de basis, de training en de wedstrijd. In de verschillende onderdelen worden alle denkbare thema’s m.b.t. hardlopen behandeld. Zoals plezier in het lopen, ademhaling, stretching, krachttraining, kleding, schoenen, luisteren naar je lichaam, programma’s voor vrouwen en jongeren. Het boek is prettig geschreven, geeft veel informatie en is aangevuld met leuke praktijkvoorbeelden. Niet alleen van Haile Gebreselassie, maar ook van andere lopers. Uiteraard is het boek voorzien van mooie foto’s.

Het boek vertelt ook het persoonlijke verhaal van Haile. Over zijn records, zijn priveleven maar ook over zijn geboorteland Ethiopie. Wat vooral in het boek naar voren komt, is het plezier wat Haile beleeft tijdens het lopen en vooral ook tijdens het winnen. Want daar gaat het hem uiteindelijk allemaal om. Uiteraard worden ook al zijn tijden en records opgenomen. Volgens het boek kan iedereen een wereldrecord lopen en verteld je ook, wat je daarvoor moet doen en vooral ook laten! Nou heb ik geen behoefte aan een wereldrecord, maar ik heb het boek met heel veel plezier gelezen. Een aanrader voor iedere loper…

Hardcover | 288 Pagina’s | Tirion Uitgevers
ISBN10: 9043905526 | ISBN13: 9789043905527

Na dinsdag niet meer gelopen helaas. Al voor het hardlopen dinsdagavond, had ik een beetje zeurderig gevoel in mijn rechtervoet. Door de val e.d. heb ik er niet meer aan gedacht. Totdat het lopen me steeds moeilijker af begon te gaan. Dit weekend werd ik gek van de pijn en het stilzitten. Vandaag dus maar even naar de huisarts geweest. Diagnose: een ontwricht middenvoetsbeentje. Deze week dus in ieder geval rust houden. Als het volgende week niet beter is, terug naar de huisarts. En dat drie weken voor de Hoge Veluwe Loop…

Het is dinsdagavond dus weer tijd voor een training met de loopgroep. Ik heb er vanavond zin in. Ik voel me weer helemaal lekker, dus ik kan er vanavond weer tegenaan. De temperatuur is aangenaam om te lopen en het is droog.
Voor de zekerheid neem ik wel mijn loopjack mee. Is ook tijdens de warming-up en de cooling-down toch wel lekker. Wat dat betreft is het duidelijk dat de zomer om is. En niet alleen daaraan. Het begint al steeds vroeger donker te worden. Dit wordt dan ook een van de laatste trainingen op deze locatie. Wel erg jammer, want ik loop toch het lekkerste in het bos.

Vandaag krijgen we een speelse training, met vooral veel loopscholingsoefeningen. Dit omdat een groot gedeelte van de groep, afgelopen zaterdag mee heeft gedaan aan de veluweloop of de bridge to bridgeloop. Volgens jaar ben ik van plan om aan in ieder geval een van de twee mee te doen. De veluweloop moest wel ontzettend gezellig geweest zijn. Alleen dat fietsen erbij trekt me niet echt. Ik loop veel liever dan dat ik fiets!     

We beginnen uiteraard met inlopen door het bos en dan de loopscholingsoefeningen. Het is een uitgebreidde serie van huppelen, skippings, hakken/billen en knieheffen. Na de loopoefeningen volgen nog diverse versnellingen. Altijd leuk om te doen! Voor de kerntraining gaan we het bos weer in, waar we eerst een paar minuten dribbelen. Dan wordt het echt speels, we worden verdeeld in vier groepen die ieder op een hoek van een soort rondje in het bos gaan staan. Na een fluitsignaal gaat een groep hardlopen, de andere groepen gaan wandelen. Zodra een wandelende groep wordt aangetikt door de hardlopende groep, moeten zij gaan hardlopen, tot ze de volgende groep tegenkomen, enz, enz. Het begin ondertussen al aardig donker te worden. Hoe donker het wordt, wordt mij even later pijnlijk duidelijk. Het is de buurt aan onze groep om hard te lopen en we zijn bijna aan het eind van een redelijk donker pad, als ik ineens een ruk voel aan mijn voet. Voordat ik zelf maar doorheb wat er gebeurd, lig ik plat op de grond. Mijn voet is achter een grote boomwortel blijven hangen! Het gaat zo snel dat ik geen eens tijd heb om mijn armen uit te steken om mezelf op te vangen. Mijn linkerknie heeft de grootste klap opgevangen, gevolgd door mijn beide onderarmen. Alles is zwart en ziet er toch wel enigszins geschaafd uit. Om alles een beetje soepel te houden, wandel ik met de volgende groep mee.

Er wordt daarna al snel besloten om de groepen te verzamelen en het bos uit te gaan. Onderweg komen we nog een boswachter tegen, die aangeeft dat je na zonsondergang helemaal niet mee in het bos mag komen. Maar dan zijn we er bijna uit. Met een beetje water maak ik de schaafwonden op mijn knie een beetje schoon. Het lijkt allemaal mee te vallen. In een rustig tempo wordt er teruggelopen de berg op. Dat blijkt toch nog een stukje verder en vooral steiler, dan ik had gedacht. Tijdens het lopen voel ik mijn knie wel behoorlijk, maar waarschijnlijk vooral van de schaafwonden. De rest is alleen wat vocht. Hij is dan ook wel wat dik geworden. Maar door het lopen blijft hij redelijk soepel. Af-en-toe wandel ik een stukje en ik hou een laag tempo aan. De rest van de groep draait rondjes,zwaait de armen in de lucht en tikt af en toe de grond aan. Marian, die met me meeloopt, en ik zwaaien alleen mee en lopen rustig door. Bovenop de berg doen we nog even een gezamelijke cooling-down. Voordat ik ga moet ik Paul beloven om ijs op m’n knie te doen, zodra ik thuis ben. Wat ik uiteraard ook doe. Ik zit niet echt te wachten op een blessure, want het lopen gaat net zo lekker. Het schema bouwt nu langzaam uit naar duurlopen van een uur, en dat is toch mijn eerstvolgende doel…

Vanmorgen, zoals altijd als ik een vrije dag heb, eerst naar het bos geweest met de hondjes. Kunnen ze even lekker een uurtje rennen. Daarna thuis even een lekker stuk zelfgemaakte appeltaart gegeten en omgekleed. Als ik nog even rustig wat zit te drinken begint Gonzo te blaffen. Eerst probeert hij Nikky uit te dagen om te spelen. Als hij daarin geen succes heeft, is Wim aan de buurt. Hij duwt met speeltjes tegen zijn benen en hangt in zijn broekspijpen. En laat ik je vertellen dat 36 kilo aan boxer in je broekspijpen geen pretje is. Gonzo heeft duidelijk energie over en wil aandacht. Ik besluit dan ook om hem mee te nemen tijdens mijn geplande duurloopje.

Ik zoek zijn tuig op en een 5-meterlijn en ga naar het bos. Gonzo is vaker meegeweest, dus hij weet wat er van hem verwacht wordt. Ik begin met eerst vijf minuten wandelen. Dan start ik mijn hartslagmeter en begin met vijf minuten rustig inlopen. Ik merk al direct dat mijn hartslag iets hoger ligt dan de vorige keer. Maar niet veel. Na het inlopen doe ik mijn gebruikelijke rek- en strekoefeningen en ga op pad. Ik neem dezelfde route als vorige week zondag. Het lopen valt me niet tegen. Het gaat niet zo relaxed en makkelijk als vorige week, maar toch niet onaardig. Bij een klein vennetje in het bos stop ik even, zodat Gonzo even kan afkoelen. Mijn hartslag is ook deze week weer redelijk laag. Bij het heuvelopwaarts lopen gaat hij wel omhoog uiteraard, maar niet extreem.

In het bos is het rustig. Ik zie alleen een paar wandelaars en een enkele fietser. Verder is het bos uitgestorven. Tenminste zo lijkt het, de diverse hertensporen en konijnenkeutels die ik tegenkom zeggen iets anders. Tijdens het lopen zie ik heel veel paddestoelen, die er vorige week nog niet waren. In verschillende kleuren en in de meest vreemde vormen. Samen met de vrolijke boxer die voor me loopt vormen ze een prettige afleiding. Ik neem nog een keer een extra wandelpauze en ben na 45 minuten hardlopen weer terug op de parkeerplaats. Daar doe ik nog even twee versnellingen. Gonzo vindt dit schitterend om te doen. Op het moment dat ik hem inhaal, grijpt hij de riem vast en rent samen met me verder. Zodra we weer gaan wandelen, laat hij de riem los en krijg ik een grote lik over mijn been. Afwachtend en al kwispelend kijkt hij me aan. Hij kan niet wachten tot de volgende versnelling. Bij het rekken ligt hij naast me te hijgen. De rest van de dag brengt hij door op z’n kussen, diep in slaap. 

Duurloopje van 40 minuten
Gemiddelde hartslag: 160

Afgelopen week eindelijk weer een beha van www.sportbeha.com binnengekregen. Nu een maatje kleiner dan de vorig, die te groot was. Helaas zit ook deze sportbeha niet goed. Wel veel ondersteuning, maar bovenin heb ik ruimte teveel, waardoor het niet lekker zit. En dit was mijn laatste hoop. Dit is de beha waar zelfs Oprah Winfrey bij zweert.

Ook deze week nogmaals een bezoek gebracht aan diverse sportzaken en de Livera. Ook daar weer alle beschikbare sportbeha’s gepast en de meest vreemde maten geprobeerd. Uiteindelijk kwam toch de Shock Absorber die ik al heb, er het beste uit. Maar dan een maatje kleiner als de huidige. De steun die ik nodig heb tijdens het hardlopen, geeft hij echter niet. Het blijft dus noodzakelijk om een fitnesstop over mijn sportbeha te dragen. Het vrouwtje in de winkel gaf aan dat ze dat ook bij veel paardrijdende dames voorstellen. Schijnbaar is dat de enige manier om genoeg ondersteuning te krijgen. Ik kan natuurlijk altijd nog een borstverkleining laten uitvoeren, maar daar zit ik eigenlijk niet op te wachten. Zolang de pijnklachten niet erger worden, blijf ik het maar op deze manier doen. Als er nog iemand een andere tip heeft…

Het beroerde gevoel tijdens het lopen van afgelopen dinsdag heeft helaas doorgezet. Ik ben niet echt ziek, maar ook niet kiplekker. Een beetje slapjes, geen eetlust af-en-toe misselijk en ontzettende hoofdpijn. Hardlopen sla ik vandaag dus even over. Zondag ga ik weer voor een relaxed duurloopje…   

Het is dinsdagavond en de eerste officiële les van de Run2Day Runners Wageningen voor het nieuwe seizoen. Er is helaas nog geen nieuwe trainer dus voorlopig krijgen we les van Paul, Willem en Theo. Maar ik denk voornamelijk van Paul. Ik geloof niet dat hij het heel erg vind. Ook vandaag geeft Paul de training. Renate is er ook weer, samen met nog een stel lopers die ik nog maar weinig gezien heb. Er zijn er vast een paar met nieuwe voornemens voor het nieuwe seizoen.

We beginnen met inlopen en daarna loopscholingsoefeningen. Ook vandaag heb ik het weer moeilijk met de skipping. Gek genoeg alleen die met het rechterbeen! Links gaat hij wel goed. Na de loopscholingsoefeningen doen we een paar versnellingen. Daar krijg ik het al behoorlijk warm van. Het zweet begint al aardig te stromen. Dan beginnen we met de kerntraining, een omgekeerde piramideloop.  De piramide (9, 7, 5, 3, 1) met tussenpauzes van 1 minuut vallen me zwaar. Normaal gesproken hebben Renate en ik ongeveer hetzelfde tempo. Soms gaat zij iets harder, soms ik. Maar vandaag heb ik er moeite mee om haar bij te houden. Bij de 5 minuten laat ik haar gaan en neem tempo terug. Mijn hart gaat aardig tekeer en mijn ademhaling gaat niet lekker. De drie minuten beginnen we weer samen, maar dat duurt weer niet lang. Langzamerhand begin ik me af te vragen wat er aan de hand is. Ik voel me wat slapjes worden en alles gaat me zeer doen. Het lopen gaat erg moeizaam. De laatste minuut moet eigenlijk snel gaan. Ik krijg het voor elkaar om nog iets te versnellen en dat de hele minuut vol te houden, maar daarna is het op! We verzamelen ons om samen de cooling-down te doen en even uit te lopen. Omdat er nog een paar mensen missen, staan we heel even stil. Natuurlijk niet helemaal stil, maar voor mij genoeg om het ontzettend koud te krijgen. Ik voel me echt waardeloos inmiddels en ben blij als we richting de auto’s gaan om uit te lopen. Daar neem ik snel iets te drinken en ga direct naar huis.

Thuis aangekomen ga ik heel even zitten en ga dan douchen. Koude rillingen en een misselijk en duizelig gevoel maken ook het douchen niet tot een pretje. Lijkt erop dat ik een griepje krijg. Altijd fijn in je laatste week vakantie!     :sad: 

Gisteren was het weer zondag dus tijd voor een duurloopje. Ik ga vandaag voor de 40 minuten. De honden zijn ’s morgens al naar het bos geweest, dus die blijven thuis. Dit geeft mij weer eens de gelegenheid om bij de Sysselt het aanlijngebied weer eens te gaan verkennen. Het bos is daar erg mooi, maar ik heb daar wel de neiging te verdwalen. Voor ik van huis ga kijk ik voor de zekerheid even op de kaart. Ik bedenk een eenvoudige route, waarbij de kans dat ik verdwaal klein is.

Eerst wandel ik een paar minuten en dan begin ik heel rustig in te lopen. Ongeveer een minuut of 8. Mijn benen voelen erg vermoeid aan. Al dat geslenter over de jaarbeurs en later in de stad hebben mijn benen geen goed gedaan. De zware rugzak zal daarbij ook niet geholpen hebben! Ik doe het dus erg rustig aan vandaag. Na het inlopen doe ik nog een uitgebreide warming-up met verschillende rek- en strekoefeningen. Ik begin met lopen en heb direct een heel rustig, maar erg prettig en relaxed  tempo. Op deze manier moet ik de 40 minuten wel kunnen redden! Ook mijn hartslag is vandaag rustig. Normaal gesproken loopt deze langzaam op, vandaag niet. Hij zit een poosje op de 166 en zakt dan langzaam af naar de 150! Dat is me nog nooit gebeurd. Af en toe gaat hij weer iets omhoog (bij heuvelopwaarts lopen), maar hij blijft voor mijn doen laag. Zou mijn conditie eindelijk vooruit gaan? ongeveer halverwege neem ik een kleine wandelpauze. Na 50 minuten ben ik weer terug bij de parkeerplaats en stop mijn hartslagmeter.

Gemiddelde hartslag is 157. Voor mijn doen erg laag. Ondanks de vermoeide benen heb ik lekker gelopen. Ik heb vandaag ook vooral erg relaxed gelopen. Misschien verklaart dat ook mijn lage hartslag. Hoever ik heb gelopen weet ik, jammer genoeg niet. Dat is het nadeel van het lopen in het bos. Misschien dat ik ooit nog eens een hartslagmeter met afstandmeter of zo’n nike + setje koop. Kan ik tenminste zien of ik vorderingen maak. Ach jah, een mens moet wensen blijven houden hé…      

Duurloopje 40 minuten
Gemiddelde hartslag: 157

Afgelopen zaterdag was er weer een boekenfestijn in de jaarbeurs. Samen met twee vriendinnen ben ik daar weer heerlijk wezen snuffelen. Toen ik daar wegging was mijn rugzak behoorlijk gevuld en vooral zwaar. Ik woon niet ver van het station, maar de wandeling naar huis duurde ineens erg lang. Opbrengst was onder andere twee boeken over hardlopen,
“Lopen met Haile” door Haile Gebreselassie en “Loop jezelf slank” door Ulrich Pramann.

Ik had ook nog een boek gevonden over marathontraining en alles wat daarbij komt kijken. Die heb ik maar weer teruggelegd. Voor de prijs hoefde ik het niet te laten, maar ik vond het toch een beetje te ver gaan. Eerst maar eens een officiële 5 kilometer zien te overleven. Als ik de boeken uit heb zal ik jullie laten weten wat ik ervan vond…