Zachtlopertje…

Zo heb ik afgelopen vrijdag hardgelopen. Het resultaat daarvan was dat ik gisteren moest overslaan. Op mijn rechterkuit zit een vuisgrote harde zwelling en lopen gaat niet makkelijk. Door diverse massagebeurten wordt alles wel wat soepeler, maar hardlopen zit er niet in.   

Alles begint vrijdag goed. Het weer is heerlijk. Het is niet koud, de zon schijnt en de lucht is helder en blauw. Het lijkt wel lente! Ik heb er zin is. Mijn schema geeft een duurloopje van 30 minuten in D1, gevolgd door 5 minuten in D2 aan. Aangezien Nikky weer loops is, worden de honden weer apart uitgelaten. Vandaag gaat er dus een mee hardlopen. Dit keer mag Nikky mee.

Het is onvoorstelbaar zoals mijn vierpotige snuffelmonsters, veranderen in echte loopmaatjes, zodra ze hun tuig aankrijgen en de lange riem (10 m) eraan gaat. Er wordt uiteraard nog wel gesnuffeld, maar alleen zolang de lijn dat toelaat. Voor het grootste gedeelte van de tijd lopen ze meters voor me uit, vrolijk achterom kijkend met de staart parmantig de lucht in. Na de warming-up start ik mijn Nike+ en mijn hartslagmeter en ga op pad.

Ik merk al snel dat het niet gemakkelijk gaat worden. Er is de laatste tijd veel gekapt in het bos en de vrachtwagens hebben de paden behoorlijk kapot gereden. Loop ik niet door het mulle zand, dan wel door de wielsporen die ook niet erg stevig zijn. Dit maakt het lopen erg zwaar. Toch loop ik in een lekker ritme en kan een aangename snelheid aanhouden. Ik wil vandaag in die 35 minuten minimaal 5 km lopen. Normaal gesproken moet dat lukken. De eerste 3 kilometer gaan in 20 minuten, dus ik lig op schema. In het bos is het druk, tenminste met vogels. Ik wordt voortdurend vergezeld door een vrolijk zangkoor, wat het lopen nog wat makkelijker maakt. Vooral de vinkjes en koolmezen zijn actief en zie ik regelmatig. Ook zie en hoor ik een specht en klinkt de roep van een roofvogel. Ik zie hem regelmatig, maar heb geen idee wat voor een soort het is. Moet ik toch eens uitzoeken.

Na 25 minuten wordt het lopen lastiger. De paden lopen steeds zwaarder en mijn benen beginnen tegen te sputteren. Vooral mijn kuiten! Toch blijf ik doorlopen. Ik wil die 5 km halen in de 35 minuten. Ondertussen begint ook mijn hartslag langzaam op te lopen. Stom, stom, stom, denk ik achteraf, maar op dat moment wist ik maar een ding! Doorlopen! Met nog 3 minuten te gaan controleer ik de afstand en blijkt het toch nog krap te worden. Om het te halen moet ik dus nog even versnellen. Vraag me niet hoe ik het gedaan heb, maar het is gelukt. Na 35 minuten heb ik 5,03 km door het mulle zand geploeterd. Op het laatst zit mijn hartslag zelfs op de 186! Voldaan maar met pijnlijke benen wandel ik terug naar de auto waar ik uitgebreidt mijn benen strek. Echt prettig voelt het niet. Daarna snel naar huis , even omkleden en met Gonzo naar het bos…

Duurloopje 35 min | 5,03 km | 416 cal | Gem.Hf: 172!!!  

Het is weer dinsdagmiddag, buiten regent het en het is koud. Niet echt aanlokkelijk om te gaan lopen. Heb ik al eens geschreven dat ik een koukleum ben? Niet? Nou bij deze. Ik ben een koukleum! ‘s avonds op de bank voor de tv, ben ik standaard voorzien van een fleecedekentje en een heerlijk warm schoothondje. Tenminste zover je bij een boxer an een schoothondje kan spreken. Maar dan heb ik het tenminste niet koud!
Na voldoende moed verzameld te hebben, kleed ik me om en gooi de honden in de auto. Eerst even naar het spoorpad om mijn Nike+ te controleren. Ik heb hem nog niet gecalibreerd en vraag me af of de gegevens wel kloppen. Mijn snelheid was de laatste keer sneller dan anders. En van stilzitten en een paar maanden niet lopen wordt je volgend mioj niet sneller! Volgens afstandmeten.nl en mapmyrun.com is het pad 370 meter lang. Ik start de Nike+ en loop in een lekker tempo naar het eind van het pad. Halverwege kom ik erachter dat mijn lekkere tempo, veel te snel gaat. Toch hou ik vol want de snelheid wil ik een beetje constant houden, en wat is nou 370 meter? Eitje toch? Dat heb ik geweten! Aan het eind van het pad hangt mijn tong op m’n schoenen. Mijn hartslagmeter heb ik niet aangezet, wat ik nu wel jammer vindt. Ik heb wel het gevoel dat ik de snelheid ongeveer aan heb kunnen houden. En de Nike+? Die geeft exact 370 meter aan! Prima dus. Op naar het bos…
 
Volgens schema ga ik vandaag een intervaltraining doen van 8 x 3,5 (1,5). Nu ik eenmaal in het bos ben, krijg ik er zin in. Ik heb het al snel niet koud meer en begin vlot met de eerste 3,5 minuut. Al heel snel blijkt, te vlot. Ik wil veel te snel en loop mezelf voorbij. De wandelpauzes van 1,5 minuut zijn erg welkom en veel te kort. Toch lukt het me niet om lekker te lopen en in een prettig ritme te komen. Hoe hard ik ook mijn best doe, het wil niet lukken. Ik wordt door onrust gedreven en kan me niet concentreren op het lopen. De laatse paar maanden zijn me niet in de koude kleren gaan zitten, blijkt maar weer. Gelukkig schijnt hardlopen een erg goede therapie te zijn! Toch hou ik vol en maak mijn programma af. Puur uit eigenwijzigheid! Ik ben blij als het eindpunt in zicht is. Vandaag geen ontspanning, of een voldaan gevoel na het hardlopen. Alleen vermoeidheid en een dringend verlangen naar een douche…

Interval 8 x 3,5 (1,5) | 5,86 km | 482 cal | Gem.Hf: 164

Vandaag een herhaling van afgelopen vrijdag, een duurloopje van 25 minuten in de namiddag. Deze keer zonder boxies. De temperatuurmeter geeft 4 graden aan en dat blijkt best wel koud te zijn. Als ik naar het bos rijdt, kom ik diverse hardlopers tegen met muts op en handschoenen aan. Die heb ik nog niet gebruikt. Een paar weken geleden heb ik gelopen met -2,5 graad, ook toen had ik geen handschoenen aan. Een muts had ik toen wel meegenomen. Ik ga ervan uit dat ik het vandaag ook niet nodig heb.

Zoals gewoonlijk loop ik eerst ongeveer een kilometer, om alles een beetje op gang te laten komen. Daarna de gebruikelijke huppeltjes en even dynamisch rekken. Hierdoor krijg ik het al snel warmer. Ik neem een iets andere route als vorige week. Vandaag geen hordes wandelaars, dus ik kan mijn eigen route lopen. Het nadeel van deze route zijn de drie heuveltjes direct in het begin. Bij de eerste heuvel kan ik mijn hartslag nog onder de 166 houden. Bij de tweede wordt dat al lastiger en bij de derde lukt het niet meer. Met een piepende hartslagmeter, vervolg ik mijn pad heuvelafwaarts. Een eindje verderop in het bos steekt een eekhoorn het pad over. Soepel en snel sprint hij over het pad en al springend, van tak naar tak, verdwijnt hij uit het zicht. Dat is nou het mooie van het lopen in het bos.

Na het zien van de eekhoorn gaat het lopen steeds soepeler. Ik loop in een lekker ritme en het voelt heerlijk. Zo ben ik in m’n element, heerlijk alleen hardlopen in het bos, niemand te zien en maar doorlopen. Zo gaat al snel een kwartier voorbij. Het relaxte gevoel is ineens verdwenen, als ik over een boomwortel struikel en alles in het werk moet zetten om niet op mijn snufferd te vallen. Als ik verder loop voel ik gelijk een steek in mijn kuit, die er net nog niet was. Dan maar even strekken en een paar minuten wandelen. Hierdoor wordt de pijn snel minder en ik vervolg mijn weg. Inmiddels ben ik bij de bosrand aangekomen en kijk uit over de hei. Het ziet er super uit. De zon schijnt en de lucht is blauw. In de verte zie ik de schaapskooi liggen en daarnaast zijn de altijd aanwezige vliegers ook weer paraat. In plaats van terug te lopen en via een ander pad weer terug te keren, besluit ik om een stukje de hei op te gaan.

Maar dan ook maar een paar honderd meter. Het tankpad waarop ik loop bestaat uit los, mul zand en dat blijkt erg zwaar te lopen. Het is wel genieten! Jammer dat ik geen fototoestel bij me heb. Al snel besluit ik om weer om te draaien en het bos weer in te gaan. Eenmaal weer in het bos loop ik al snel weer in een prettig ritme. Ik heb nog wat energie over en in de laatste paar minuten kan ik zelfs nog iets versnellen. Het is erg verleidelijk om nog langer door te lopen. Toch doe ik het niet. Dinsdag mag ik weer…

Duurloopje van 25 minuten | 3,58 km | 294 cal | Gem.Hf: 160

Het is vrijdagmiddag en ik mag weer! Gisteren bij de podoloog geweest voor controle en mijn steunzolen zijn goedgekeurd. De pijn moet over een week of 5 a 6 over zijn. Zo niet, dan moet ik terugkomen en worden de steunzolen aangepast. Vanmiddag is het tijd voor een duurloopje van 20 a 25 minuten.

Ik voel me niet zo lekker vandaag, dus ik verwacht niet veel van het hardlopen. Last van allergie en vannacht erg weinig geslapen. Gelukkig is het buiten droog en schijnt heel af en toe zelfs even de zon. Aangezien ik de honden meeneem, loop ik vandaag zonder muziek of een podcast. De iPod gaat wel mee voor de kilometers. Ik heb een leuke route in het bos ingepland en hoop dat het een beetje rustig is. Meestal begin ik met minimaal 1 kilometer wandelen. Zodat de honden ook eerst even rustig kunnen snuffelen en hun behoefte kunnen doen. Maar aangezien ik nu niet zo heel veel tijd heb, doe ik een kortere warming-up. Even dynamisch rekken en wat huppelen e.d. Dan op naar de duurloop.

In het bos kom ik weinig mensen tegen. Alleen een paar hardlopers, waarvan enkele ook met een hond. De meeste ken ik van gezicht, want die kom ik vaker tegen. Dit bos is een losloopgebied wat o.a. erg geliefd is bij hardlopers en wandelaars. Je ziet hier dan ook regelmatig dezelfde gezichten. De eerste 10 minuten gaan moeizaam, maar daarna begin ik te ontspannen en gaat het steeds makkelijker. Mijn hartslag zit steeds rond de 166, behalve bij de in overvloed aanwezige heuveltjes. Dan stijgt hij naar ongeveer 172. Omdat het zo lekker gaat, besluit ik na 20 minuten om de 25 minuten vol te maken. Het gaat lekker! Mijn conditie komt onverwacht snel terug. Als ik weer bij de auto ben, heb ik 3,7 km afgelegd in 26 minuten. Niet verkeerd. Ik begin me wel af te vragen of de afstand wel klopt. Want dit zou inhouden dat ik zelfs sneller ben geworden! Dat lijkt me eigenlijk sterk. Misschien moet ik de Nike+ toch nog maar even calibreren…

Duurloopje van 25 minuten | 3,69 km | 304 cal | Gem.Hf: 164