Zachtlopertje…

Vandaag is de dag van de Runners World Zandvoort Circuitloop, waar ik me voor de 5 km heb ingeschreven. Helaas heb ik gisteren moeten besluiten, om vandaag niet deel te nemen. Het overlijden van mijn moeder heeft mijn leven veranderd in een stroomversnelling van emoties, die nu ook lichamelijk hun tol gaan eisen. Ik zit er zowel geestelijk als lichamelijk, helemaal doorheen. Nu een prestatieloop doen, is niet verstandig! Zo niet onmogelijk!       

Dit is nu al weer de tweede keer dat ik me heb ingeschreven voor een prestatieloop, die ik niet kan lopen. Vorig jaar tijdens de Hoge Veluwe Loop was ik geblesseerd. Nu weer een heel ander verhaal. Heel erg balen!!! Maar het is niet anders. Er komen nog meer loopjes toch?    

Zo lekker en snel het afgelopen dinsdag ging, zo moeizaam en langzaam ging het lopen vanmorgen (zaterdag). Ook vandaag was ik lekker vroeg wakker. Eigenlijk wou ik gisteren al gaan, maar toen kon ik de moed niet opbrengen. Buiten was het nat en koud, de regen en hagel wisselen elkaar af en ik had daar echt geen zin in.   

Vandaag ben ik vastbesloten. Wat er ook gebeurd, ik ga eerst hardlopen. les 24 van de start to run podcasts staat op het programma. Dit betekend 1x 10 minuten, een wandelpauze van een minuut en dan 20 minuten hardlopen. Ik voel me niet zo heel fit vandaag. Waarschijnlijk had ik die paaseitjes beter kunnen laten liggen!  

Als ik buiten kom is alles wit en mistig. Het zicht is beperkt. Ik besluit lekker naar het bos te gaan. Daar is het  schitterend om te zien. Het bleke zonnetje probeert zich (met weinig succes) door de mist te dringen. Ik doe een uitgebreide warming-up en begin snel met lopen, want het is echt ontzettend koud. De temperatuurmeter gaf zojuist -2 graden aan!    

Rustig ga ik op weg. Vandaag heb ik geen moeite om een rustig tempo aan te houden. Dus voor de verandering een keer geen wedstrijd met mezelf! Ook de stevige, lange heuvel direct in het begin maakt een snel tempo onmogelijk. De tien minuten zijn snel om en ik geniet van het uitzicht en de rust. Mijn ritme heb ik snel gevonden en tot halverwege gaat het allemaal redelijk. Daarna wordt het allemaal wat lastiger. Ik begin moe te worden en moet mezelf dwingen om door te lopen. Bij een heuvel van mul zand besluit ik dan ook heel even te wandelen. Gelukkig kan ik daarna het ritme weer oppakken en kan ik verder. Als les 24 is afgelopen heb ik pas 4,2 kilometer gelopen. Toch wel erg weinig! Omdat het erg koud is en ik nog een aardig eindje bij de auto vandaan ben besluit ik weer te gaan hardlopen. Mijn tempo gaat niet snel dus kwaad lijkt het me niet kunnen! Het pad loopt nu alleen nog maar heuvelafwaarts naar de auto en het gaat eigenlijk best lekker. Bij de auto loop ik even uit en doe snel wat rekoefeningen. Er is bijna geen wind, maar doordat ik toch behoorlijk gezweet heb koel ik heel snel af. Thuis neem ik een hele lange, warme douche…        
 
Start to run les 24 | 5,66 km | 466 cal | Gem.Hf: 160

Deze kwam ik een poosje terug tegen tijdens het surfen:  :razz: 

Er rent op een dag een konijn door het bos. Het konijn komt een olifant tegen, maar die olifant wil net een blow opsteken. Het konijn begint te schreeuwen: “NIET DOEN! Je gaat je leven toch niet vergooien? Kom met mij hardlopen, is veel gezonder!” Dus de olifant gaat samen met het konijn hard lopen.

En ze rennen en rennen, maar een stukje verderop komen ze een haas tegen. De haas wilde net een lijntje snuiven waarop het konijn weer schreeuwt:
“NIET DOEN! Je gaat je leven toch niet vergooien. Kom met mij hardlopen, is veel gezonder. “Ja,” zegt de olifant, “ik ben net gestopt met blowen.”
Dus de haas laat alles liggen en gaat mee hardlopen.

Het konijn, de olifant en de haas renden en renden totdat ze een vos tegen kwamen en die wilde net een spuit zetten. Dus het konijn rent op hem af en schreeuwt weer:
“NIET DOEN! Je gaat je leven toch niet vergooien.” Maar de vos sloeg het konijn neer waarop de haas vroeg: “Waarom doe je dat?”
“Nou,” zegt de vos, “elke keer als dat konijn een xtc pilletje heeft genomen, dan probeert hij mij het hele bos rond te laten lopen.”

 Ik wens iedereen fijne paasdagen!

Het is vroeg in de ochtend als ik wakker wordt. Het duurt nog even voor de wekker afgaat en ik hoef pas om 9 uur te beginnen. Normaal gesproken draai ik me nog even om en slaap weer verder, maar vandaag niet. Buiten wordt het langzamerhand licht, als ik me bedenk dat ik natuurlijk ook lekker vroeg kan gaan hardlopen, in plaats van vanmiddag. Want dan wordt het weer haasten en vliegen. Na nog een paar minuten dommelen, wordt ik echt wakker en besluit me gelijk om te kleden. Niet gelijk helemaal in hardloopoutfit, want ik wil eerst met de honden naar het veld. Dat zijn ze nou eenmaal gewend. Vrouwtje wakker, even kroelen en begroeten en dan eerst uit! Vooral Nikky, mijn kleine drachtige dame, moet even uitgebreidt knuffelen.

Iets over zevenen doe ik mijn warming-up oefeningen, prop een halve banaan naar binnen en ga op pad. De zon is inmiddels op, maar het is nog behoorlijk fris en de auto’s zijn helemaal dichtgevroren. De temperatuur zit iets onder het vriespunt. Uiteraard kan ik mijn muts niet vinden en moet genoegen nemen met mijn Nike-cap. Zo is mijn hoofd in ieder geval bedekt. Speciale handschoenen voor het hardlopen heb ik niet en mijn “gewone” lijken me veel te warm. Ook die laat ik dus thuis. Buiten begin ik direct met lopen, want het is best koud. Maar de lucht is blauw en helder, eigenlijk is het heerlijk weer om te lopen.

Op straat is het nog rustig en het lopen gaat lekker. Als ik na een minuut of 6 op mijn hartslagmeter kijk, schrik ik me een hoedje. Hij staat op de 174 slagen per minuut. Ik ga dus weer eens veel te snel. Dat blijkt ook als ik mijn gelopen afstand check. Ik heb al meer dan een kilometer gelopen en dat is voor mijn doen snel! Ik probeer mijn tempo omlaag te brengen maar dat valt weer eens niet mee. De harmonie tussen lichaam en geest is weer ver te zoeken en mijn hartslag en tempo blijven hoog. Voor mijn doen dan! De eerste tien minuten zijn snel voorbij. Zo ook de wandelpauze van een minuut die erop volgt. De tweede ronde bestaat uit 12 minuten hardlopen, en die begint al wat moeilijker te worden. Toch kan ik het tempo aardig vasthouden. Mijn hart en longen moeten er wat harder aan trekken maar het gaat nog steeds lekker en vlot.

Als ik bij het trapje naar het station kom, besluit ik via het station te lopen. Als ik boven ben kom, bemerk ik mijn vergissing. Ik heb de eerste trap genomen in plaat van de tweede trap. Ik zit nu dus aan de verkeerde kant van het station. Nou ja, dan maar hardlopen dwars door de mensenmassa’s op het station. Eerst weer een trap af, gelukkig is het nog niet zo heel druk. Lopen over het gladde graniet voelt eigenlijk best wel prettig aan. Ik schroef mijn tempo nog wat op, tot ik aan de andere kant de trap weer op kan. Dan direct linksaf het zandpad op langs het spoor. Door de trappen is mijn hartslag nog verder gestegen en het lopen begint nu toch wel erg zwaar te worden. Een tak die verstrikt raakt in mijn veters, zorgt voor een zeer welkome rustpauze. Ik bevrijdt het takje en wandel heel even rustig verder. Ik moet echt moet verzamelen om verder te gaan. Inmiddel heb ik iets meer gelopen dan vier kilometer. Het grootse gedeelte zit er dus weer op. Na mezelf een schop gegeven te hebben, begin ik weer te lopen. Ik ben toch zeker geen watje! Ook Evy doet nog een duit in het zakje met “Nog even volhouden, je bent er bijna”. Het tempo is nu (noodgedwongen) wel gezakken. Als ik het beatrixpark weer inloop is mijn les nog niet afgelopen en wordt ik gedwongen om een omweg te nemen. Zoveel en zo snel heb ik nog niet gelopen! Aan het eind van de les kan ik dus een felicitatie van Lance Armstrong verwachtten! Met dit in mijn achterhoofd, loop ik ook de laatste minuten in een redelijk tempo. Warm en bezweet loop ik de laatse paar honderd meter naar huis. Vandaag helemaal geen last gehad van protesterende kuiten. Alleen een beetje een strak, trekkend gevoel. Nu weet ik het zeker: “Het gaat helemaal goedkomen!!!” 

Start ro run les 23 | 5,51 km | 453 kcal | Gem.Hf: 176

“Ben ik dat, een gewoontedier?” vraag ik me af, als ik begin met les 21 van start to run. Dit naar aanleiding van de reactie van JeeWee op mijn vorige bericht. Het zette me aan het denken. En wat kan je beter doen tijdens het hardlopen, dan nadenken? Tijdens het hardlopen lijkt alles helder en duidelijk. Problemen en zorgen waar je al dagen mee zit, lijken ineens onbeduidend en eenvoudig. Ineens is het mogelijk om vanuit een ander perspectief alles te bekijken. Oplossingen schieten als paddestoelen uit de grond en liggen eigenlijk zo voor de hand! Dat je dat niet eerder hebt bedacht! Denk ik ik vaak.

Het antwoord op de vraag of ik een gewoontedier ben, is dan ook snel beantwoord. Ja, ik ben een gewoontedier. Als iets me eenmaal bevalt, blijf ik erbij. Of dat nou een bepaald merk schoenen of kleding is of een parkeerplaats voor de auto. Dit geld niet voor alles in mijn leven, vakanties bijvoorbeeld. We gaan zelden naar een zelfde vakantiebestemming. Ik zie en doe ook graag iets nieuws. Maar zo is het wel met hardlopen. Ik merk dat ik heel vaak dezelfde route neem. Niet omdat de route zo mooi is, hij is schitterend natuurlijk, maar omdat hij vertrouwd is. Omdat ik weet hoelang ik erover loop, en dat ik niet nog eens tien minuten moet lopen om weer terug bij de auto te komen. En omdat ik op deze manier niet verdwaal. Zodra ik meer kilometers ga maken, ontwikkel ik vanzelf een andere route. Maar vandaag neem ik weer even de vertrouwde route, door het bos, dan een stukje langs de rand van de hei en weer terug door het bos. Wel over een ander pad.

Het lopen gaat vandaag weer lekker. Ik zit snel in een lekker ritme en kan dit de hele les (2 x 10, 1 x 12) volhouden. Ik heb mijn hartslagmeter om en heb hem ook op tijd aangezet! Vandaag dus een keer niets vergeten. Mijn hartslag is voor mijn doen redelijk laag. Gemiddeld over de hele loop 159! Mijn conditie gaat dus vooruit. Zelfs de regen heeft er geen invloed op. Bij de laatste twaalf minuten regent het echt behoorlijk hard. Maar ik ben lekker warm geworden en het is stiekem zelfs verfrissend. Als de les is afgelopen, heb ik zin in meer. Ik wil dit lekkere gevoel nog even vasthouden. De laatste paar honderd meter naar de auto, loop ik dus nog even door. Ik heb me dus al weer niet gehouden aan mijn eigen voornemens. Nu maar hopen dat het geen gevolgen heeft. Mijn kuiten waren gelukkig erg rustig. In de tweede wandelpauze heb ik ze heel even gerekt, tegen een grote eikenboom. Daarna heb ik ze niet meer gevoeld. Als met al was het weer heerlijk. Dit prettige, heerlijke, verslavende gevoel, daar doe ik het voor… 

Start to run les 21 | 5,72 km | 470 cal | Gem.Hf: 159

Afgelopen week was gevuld met afspraken en dingen die gedaan moesten worden, waardoor ik niet op de gebruikelijke tijden of dagen kon hardlopen. Zo kwam het dat ik maandag- en donderdagavond heb gelopen. Op beide avonden ongeveer dezelfde route. Maandagavond ging ik pas laat op weg. Ik had me bedacht dat ik eerst nog even een aflevering van House wou bekijken, voordat ik ging lopen. Aangezien Wim niet thuis was en hij er echt helemaal niets aan vindt. Hierdoor was het pas 9 uur voordat ik op weg ging. Ondanks het late tijdstip, ging het lopen wel lekker.

Gisteravond ben ik wat vroeger op pad gegaan. Ik doe eerst binnen de warming-up. Gaat best goed, met twee nieuwschierige boxers erbij, die zich uitsloven voor een beetje aandacht. Heerlijk die twee! Daarna naar buiten en rustig even inlopen. Ik start de Nike+ en ga op weg. Na enkele minuten kom ik erachter, dat ik nu mijn hartslagmeter wel heb meegenomen, maar dat ik deze keer ben vergeten hem aan te zetten! Snel zet ik hem aan! De laatste twee keren, heb ik al gelopen op gevoel en dat voelde toch een beetje naakt en onrustig.

Aan mijn kleding ligt het niet. Ik draag mijn lange broek, een t-shirt en daar overheen mijn windjack. Voor de zichtbaarheid draag ik een reflecterend vest, wat ooit van mijn vader is geweest. Ook op mijn windjack zitten reflecterende stukken. Ik loop aan de linkerkant van de weg op het fietspad, zodat ik het verkeer aan kan zien komen. Aan het verkeer kan ik merken dat ik goed zichtbaar ben. De auto’s, scooters en de meeste fietsers rijden ruim om me heen. Een fietser is het duidelijk niet mijn keuze eens, als hij recht op me af blijft rijden. Ik wijk op het laatste moment uit naar de stoep, en hoor hem nog net brommen “Inderdaad, Ja”. Ach, je kunt het nooit iedereen naar de zin maken.

Evy is weer lekker op dreef en moedigd me aan. Met “vooral volhouden” en “in je eigen tempo blijven lopen hoor!” of “Uitlopen is het belangrijkste”. Heeft toch wel wat, dat vlaamse stemmetje wat je moed inspreekt. Het zorgt er in ieder geval voor dat ik niet te hard van stapel loop. Het gaat vandaag lekker met de kuiten, pas na de tweede kilometer begin ik ze weer wat te voelen. Gaat weer de goede kant op. Omdat ik afgelopen weekend weer wat last kreeg van mijn knieen, heb ik maandag en vandaag gelopen op mijn “oude” schoenen. Heerlijk om mijn vertrouwde sloffen weer aan te trekken. Dat lekkere gevoel krijg ik nog steeds niet met mijn nieuwe Brooks. De aankoop hiervan lijkt steeds meer een verkeerde beslissing te zijn. Ik had gewoon weer voor het vertrouwde merk Saucony moeten gaan! Ik heb toen ook geen moment gedacht aan mijn knieen, die een goede demping erg op prijs stellen! Maar ben alleen uitgegaan van het advies van mijn podoloog voor het verzakken van mijn voeten. Weer wat geleerd voor de volgende keer!

Als ik verder loop wordt ik ingehaald door een hardloper die aan de andere kant van de weg loopt. Ik herken hem direct. Ik zie hem vaker lopen en went direct mijn ogen af. Hij heeft een mooi tempo en loopt me snel voorbij, maar hij maakt bij iedere stap een vreemde beweging, alsof hij aan een arm een hele zware tas draagt. Als ik hier naar kijk, raak ik steevast uit mijn ritme. Dat heb ik inmiddels afgeleerd. Rustig vervolg ik mijn weg richting het station en langs het bos. Een hardloper met dikke wollen muts op komt me tegemoet. Lijkt me ook niet erg prettig zo’n muts. Ik krijg al de kriebels, als ik er aan denk! Bij het passeren groeten we elkaar.

Bij het grote kruispunt neem ik een sprintje, zodat ik nog voor de aankomend auto’s de weg kan oversteken. Daarna loop ik onder het station door. Direct na de brug gaat een trap omhoog, zodat je direct op het station uitkomt. Ik twijfel even, ga ik via de trap of vervolg ik het fietspad langs de weg. Ik besluit deze keer niet de trap te nemen, maar heuvelopwaarts de weg  te vervolgen. Mijn kuiten vinden het wat minder maar ik pas mijn paslengte aan en loop in hetzelfde tempo verder. Zelfs mijn hartslag kan ik gelijk houden. Dat gaat lekker. Als ik verder loop, ruik ik de rook van een open haard of kachel. Wat voor houtsoort er is gebruikt weet ik niet, maar de kruidige rook prikkelt mijn longen. Als hoestend loop ik verder. Gelukkig is het maar eventjes en ben ik bijna weer thuis. Tweehonderd meter voor mijn huis is de start to run les geeindigd. Ik wandel naar huis en doe binnen mijn serie rek- en strekoefeningen. Weer met twee kontendraaiende boxers om me heen. Altijd fijn om thuis te komen…  

Start ro run les 19 | 5,01 km | 412 kcal | Gem.Hf: ???
Start ro run les 20 | 5,33 km | 439 kcal | Gem.Hf: 164

Vorige week vrijdag ben ik, na een rustpauze van twee weken, eindelijk weer begonnen. Wat kunnen twee weken dan toch lang duren! Wel heel voorzichtig, want de kuiten protesteren nog steeds. Gek genoeg ook tijden het fietsen, wat ik niet echt verwacht had. En dat allemaal van een duurloopje van 35 minuten. Blijkbaar toch weer te snel opgebouwd!  :sad: 

Om mezelf niet voorbij te lopen, en omdat ik toch altijd met muziek loop, heb ik besloten om te gaan lopen met de Start to Run MP3-lessen van 0 tot 5 km. Deze bouwen heel rustig op met lekkere muziek en rustpauzes. Uiteraard niet vanaf het begin maar vanaf les 16. En dat ging best lekker. Net genoeg kilometers om lekker te zweten en genoeg rust voor mijn benen. De stem van Evy verteld je wanneer je moet lopen en wanneer je mag wandelen. De muziek is hierop aangepast, tijdens het hardlopen tempomuziek en tijdens het wandelen rustige muziek. Tussendoor wordt je aangemoedigd door Evy en laat ze weten hoe fier ze is op je. Ik heb mezelf voorgenomen om deze lessen rustig af te werken en dan wellicht nog door te gaan met de lessen voor de 10 km.

Door tijdgebrek heb ik de eerste twee lessen niet ’s middags in het bos gelopen, maar ’s avond bij ons in de buurt. Is wel even wennen, maar ook dit heeft z’n charme. Vroeger deed ik niet anders en toen beviel het ook prima. Ik heb geprobeerd om heel rustig te lopen en mijn benen te ontzien. Dat is redelijk gelukt. De pijn is in ieder geval niet erger geworden.

Vandaag ben ik wel het bos in geweest. En hoe. Het was heerlijk! Door de storm gingen de bomen echt tekeer en kraakten af en toe gevaarlijk. Op sommige plekken moet ik al slalommend de takken ontwijken. Er staat veel wind, maar ik heb er tijdens het open geen last van. Ik begin met een paar minuten rustig inlopen en de bekende dynamische rekoefeningen. Dan start ik de iPod en ben op weg. Direct kom ik erachter dat ik mijn hartslagmeter ben vergeten. Dan maar een keer zonder!

Voor mijn gevoel bestaat de wind uit pure zuurstof en het lopen gaat dan ook relatief makkelijk. Het tempo probeer ik zo langzaam en ontspannen mogelijk te houden, maar dat valt niet mee. Ik heb het lopen de laatste paar maanden erg gemist en zodra ik kan lopen valt alle spanning van me af. Het lopen gaat dan ook lekker en nagenoeg moeiteloos. Heel langzamerhand wordt de pijn in mijn kuiten minder en daarvoor in de plaats komt een soort strak trekkend gevoel. Het tempo gaat dan ook vanzelf omhoog. Als ik mijn snelheid controleer gaat deze echt te snel, nog sneller dan normaal! Even temperen dus. Bij de bosrand kijk ik uit over de hei en draai dan weer terug naar het beginpunt. Even later loop ik alweer te snel. Ik besluit om gewoon door te lopen, zolang mijn kuiten geen scherpe pijn gaan geven. Ik kom in een soort roes terecht en ik heb het gevoel dat ik zo uren door kan lopen. Heerlijk! Al snel komt het hek met daarachter mijn auto weer in zicht. Nog twee minuten naar de auto lopen en het zit er weer op. Bij het hek doe ik een uitgebriedde serie rek- en strekoefeningen.  Vooral mijn kuiten krijgen de aandacht. Nu ik weer stilsta, voel ik ze behoorlijk en zometeen heb ik nog behendigheid met Nikky…

Start to run les 16 | 4,32 km | 355 cal | Gem.Hf: 158
Start to run les 17 | 4,56 km | 375 cal | Gem.Hf: 157
Start to run les 18 | 4,52 km | 372 cal | Gem.Hf: ???