Zachtlopertje…

Het is alweer meer dan een week geleden dat ik heb kunnen lopen. Vorige week zondag heb ik een heerlijke duurloop gedaan van een uur. Door een heel mooi, wit laagje sneeuw. Niet te dik zodat ik niet door de sneeuw hoefde te ploegen, maar genoeg voor een hele wondere, witte wereld. Er waren nog maar enkele plaatsen waar het gevaarlijk glad was, maar het grootste gedeelte kon ik lekker doorlopen. De enige fietser die mij inhaalde was niet zo gelukkig. Hij ging vlak voor mijn neus onderuit. Gelukkig geen schade aan de fiets en de fietser zelf had alleen een paar schaafwondjes aan zijn ene hand. Na een kort gesprekje kon hij zijn weg weer vervolgen. De duurloop ging heerlijk. Vanaf de schaapskooi richting Renkum en na een half uur dezelfde weg weer terug. Behalve de fietser ben ik nog twee hardlopers tegengekomen en verder was de hei uitgestorven. Heerlijk, weer echt genieten! Een loopje om nog eens aan terug te denken… 

De dinsdag daarna ben ik met vrienden een dagje naar winterberg geweest, om te sleeën. En dat bleek een dagje te zijn met gevolgen… We hebben echt ontzettend veel gelachen en ik kan me niet meer herinneren dat ik zoveel lol heb gehad. Resultaat is wel een paar gekneusde ribben. En ik kan je vertellen, dat doet zeer! Nu dus veel paracetamol en rust, alleen maar rust. Volgens de assistente van de huisarts kan het wel 6 weken duren. Voorlopig dus weer even een verplichte hardlooppauze…