Zachtlopertje…

Ja, ja, de meeste sneeuw is weg en het ijs is aan het smelten. Dus ik kan weer naar buiten om mijn kilometertjes te maken. Het is ongeveer 5 graden, dus ik heb zelfs mijn termoshirt met lange mouwen verruild voor die met korte mouwen.  Heerlijk! Ronde een uur of drie besluit ik om naar de hei te rijden en daar te kijken of het fietspad over de ginkelse hei weer te belopen is. De parkeerplaats is verbazingwekkend stil. Normaal gesproken is het rond deze tijd, spitsuur voor de hondjes. Al snel zie ik waarom. Op het bord waarop vermeld staat dat dit een losloopgebied is, hangt een waarschuwing. Blijkbaar zijn er wat agressieve wilde zwijnen, die de honden aanvallen. Zowel in het bos en op de hei. Er zijn al verschillende honden zwaar gewond. Ook geen pretje. Ik glibber over het ijs richting het fietspad. De dikke ijslaag is hier voorlopig nog niet verdwenen. Maar even verderop is het fietspad vrij en goed begaanbaar.  Langs het fietspad doe ik mijn losmaakoefeningen en ga rustig op pad. 

Omdat ik de laatste paar weken zo weinig heb gelopen, wil ik het vandaag rustig aan doen.  Mijn kuiten hebben de nodige rust gehad. De pijn is nu helemaal weg. En dat wil ik zo houden! Een mooie gelegenheid om me extra te focussen op mijn ChiRunningtechniek. Ik heb al contact gehad met Marion Meesters om een indidividuele les in te plannen, maar dat is vanwege de sneeuw nog niet gebeurd. Maar dat duurt niet lang meer.

Om ervoor te zorgen dat ik in het goede ritme loop heb ik vandaag de metronoom ook weer mee. Hij staat ingesteld op 178 piepjes per minuut. Dit zorgt ervoor dat ik korte, snelle passen maak. Het eerste gedeelte van het fietspad loopt heuvelafwaarts, wat een prachtig uitzicht geeft over de hei. Ik geniet weer met volle teugen van mijn omgeving als ik achter me het gekuid van een motor hoor. Ik denk eerst nog dat ik ingehaald wordt door een brommer of scooter, maar het geluid wordt steeds harder en ik wordt nog steeds niet ingehaald. Als ik een blik over mijn schouder werp, zie ik dat er achter mij een legerjeep rijdt met daarin een militair. Blijkbaar is er weer een oefening op de hei en nam hij de korste weg, over het fietspad. Ik geef hem wat meer ruimte zodat hij kan passeren en loop rustig verder. Even later sla ik rechtsaf en blijf het fietspad volgen wat nu langs een zandweg loopt. Een paar honderd meter verderop is een groep militairen bezig met een oefening. En uiteraard precies op mijn route. Helemaal niet erg, maar meestal kan ik niet passeren zonder dat er een of meerdere lollige opmerkingen volgen. Ik weet niet precies wat ze aan het oefenen zijn, maar ze lopen naast elkaar, mijn richting op met hun geweren in de aanslag.  Het kost me erg veel moeite om mijn tempo niet te versnellen en ontspannen te blijven lopen. Even later ben ik ze voorbij en kan rustig mijn weg vervolgen.

Om te controleren of ik niet per ongeluk toch afzet met mijn voeten loop ik een groot gedeelte over de zandweg. Soms keer ik om en controleer mijn voetstappen. Gelukkig ziet alles er goed uit. Geen kuilen aan de voorkant. Zo kom ik langs het bordje van Bob’s Boulevard. Het bordje verwijst naar een konijnenpad wat de hei oploopt en 20 meter verderop bij een gedenkteken uitkomt. Hier heeft tussen 1914 en 1918 een Belgisch vluchtelingenkamp gestaan. Het informatiebord langs de zandweg laat o.a. een plattegrond hiervan zien. Een schitterende plek maar ik vraag me altijd af waarom het vluchtelingenkamp hier lag. Het is toch nog een paar kilometer van Ede zelf af. Niet erg praktisch. Kort daarna draait mijn fietspad richting de N224. Ik sla rechtsaf en vervolg mijn weg terug naar de parkeerplaats langs de N224. Behalve de militairen en twee mountainbikers ben ik verder nog niemand tegengekomen. Heerlijk rustig. Ook op het fietspad langs de N224 kom je doordeweeks niemand tegen. In het weekend is het wel een stuk drukker. Het lopen gaat echt lekker en mijn kuiten melden zich nog niet. De laatste kilometer loopt het fietspad grotendeels heuvelopwaarts. Mijn polar geeft aan dat ik bijna 5 kilometer heb gelopen en dat ik ook tegen de 40 minuten aanloop. Ik zet even aan om mijn snelheid te verhogen, zodat ik het nog ga redden binnen die 40 minuten. Ergens voelt dit toch aan als falen, als ik het binnen die tijd niet red. Na een paar honderd meter weet ik mezelf weer te beheersen. Het gaat vandaag niet om de snelheid, maar om de techniek. En om het lopen zonder blessures! Even later gaat mijn kilometerpiepje om aan te geven dat ik de vijf kilometer heb volbracht. Ergens in de 40 minuten en een dertigtal seconden. Jammer, maar helaas. Valt eigenlijk nog best mee, als je rekent dat ik regelmatig stik heb gestaan om mijn houding opnieuw op te bouwen of om mijn voetafdrukken te controleren. De laatste 500 meter gaat nog iets steiler omhoog en na 5,5 kilometer kom ik weer terug op de parkeerplaats. Ik wandel naar mijn auto en rek mijn beenspieren even goed. Mijn kuiten voel ik niet! Ik ben heel benieuwd hoe dat morgenvroeg is…

19-01-2010 | Korte duurloop 45′ | 5,44 km | kcal. 492 | Av. Hr: 161 | Max. Hr: 175

N.b.: Ook de volgende dag geen last van mijn kuiten. Zou ik het eindelijk goed doen?