Zachtlopertje…

Afgelopen dinsdag, na een weekje rust, weer op pad gegaan voor een rustig half uurtje. Dit keer samen met de honden. Als ik in het bos aankom, staat de parkeerplaats helemaal vol. In het losloopgebied hardlopen als het druk is, is niet zo’n success. Dus ik besluit om het niet-losloopgebied in te gaan. Daar is het heerlijk rustig. De honden vinden het heerlijk. Het lopen gaat goed. De kuit is nog gespannen, maar niet pijnlijk.

Donderdag heb ik de hele dag vrij. Halverwege de middag kleed ik me om en rij naar het bos. Dit keer het bos aan de andere kant van de kazernes. Daar neem ik het fietspad wat door het bos, langs de hei loopt richting Bennekom. Hier is het altijd rustig. Ik wordt heel af en toe gepasseerd door een fietser of er wandelt iemand in het bos. Maar meestal loop ik alleen, niemand te zien. Heerlijk. Na een wandeling van ongeveer een kilometer doe ik mijn losmaakoefeningen en start mijn polar. Direct begint er iets te piepen. Een hartslag is er niet te zien. Ik stop met lopen en probeer de electroden wat natter te maken. Ook dat helpt niet. Dan maar lopen zonder hartslag! Na ongeveer twintig minuten kom ik in een lekker ritme en keer ik weer om. Het eerste gedeelte gaat voornamelijk heuvelafwaarts, nu moet ik dus weer heuvelopwaarts. Meestal kost me dit wel redelijk wat moeite. Vandaag echter niet. Het lopen gaat super. Als ik het hoogste punt bereikt heb, en het weer een gedeelte heuvelafwaarts gaat, heb ik het gevoel dat ik vlieg. Alles gaat supersoepel en snel. Ik voel me weer geweldig. Heel eventjes versnel ik nog iets meer, voordat ik mezelf weer tot de orde roep. Nu mezelf niet weer voorbij lopen. Rustig loop ik het fietspad uit, tot ik weer in het losloopgebied beland. Daarna nog een paar honderd meter terugwandelen naar de auto. De kuit is weer gespannen maar niet pijnlijk. Voordat ik in de auto stap rek ik mijn benen uitgebreidt. Er is me vandaag wel iets duidelijk geworden: ik ben toe aan nieuwe schoenen! Ze zijn gewoon op en alle demping is verdwenen. Dat wordt dus een tripje naar de Runnersworld deze week.

Gisteren heb ik mijn lange duurloop gedaan. En als ik zo naar buiten kijk, wordt ik daar alleen maar blij van. Het is nu heerlijk weer om lekker op de bank te zitten, beentjes omhoog met een goede film op TV. Gordijnen dicht en een paar kaarsjes aan. Mijn losmaakoefeningen doe ik in de woonkamer. Voor de zekerheid trek ik mijn reflecterende hesje aan, want het wordt steeds vroeger donker. Ik vertrek in een rustig tempo en weet dat de hele route vol te houden. Vooral de eerste kilometer gaat zwaar. Mijn hartslag is weer zichtbaar en die stijgt al heel snel tot iets boven de 170. Dat gebeurd me de laatste tijd alleen aan het einde van een loopje. Gelukkig gaat het na de eerste kilometer beter en begint mijn hartslag te zakken. Ik loop naar het bos, tussen de kazernes door en neem een klein stukje van het fietspad wat ik afgelopen donderdag heb gelopen. Aan de rand van het losloopgebied sla ik af en ga de bospaden op. Ik kruis het hele losloopgebied door naar de andere kant en loop via de Enka richting het station.  Ondertussen begint het al behoorlijk donker te worden. Na veertig minuten ben ik bijna thuis en moet ik nog even een kleine omweg bedenken. Dat is wel heel lang geleden! Na vijftig minuten stop ik de polar en wandel de laatste paar honderd meter naar huis. Deze keer geen gespannen kuiten. Wel een paar moeie benen, maar dat gaat vanzelf weer over. Deze week eerst maar eens kijken voor nieuwe schoenen…

27-10-2009 | Korte duurloop 30′ | 3,61 km | kcal. 360 | Max. Hr: 180 | Av. Hr: 164
29-10-2009 | Duurloopje van 45′ | 5,42 km | kcal. ??? | Max. Hr: ??? | Av. Hr: ???
31-10-2009 | Lange duurloop 50′ | 6,2 km | kcal. 587 | Max. Hr: 174 | Av. Hr: 164

Liep ik afgelopen zondag voor het eerst een duurloop van 50 minuten, gisteren ben ik voor het eerst gestopt tijdens het hardlopen. Al vanaf zondag voel ik dat de spieren in mijn kuit wat gespannen zijn. Maar niet pijnlijk. Ik had tijdens het hardlopen dan ook geen problemen verwacht. De eerste paar honderd meter gaan heuvelafwaarts en is er nog niets aan de hand. Maar zodra ik onderaan de heuvel afsla naar rechts,  het fietspad op, begint mijn rechterkuit te

protesteren. Ik neem wat tempo terug en zo kan ik nog heel even verder lopen. Al snel wordt de pijn met iedere stap erger en moet ik verder wandelen. Ik probeer nog een paar keer heel rustig harlopend mijn weg te vervolgen, maar het

lukt niet. Zodra ik ga hardlopen begint mijn kuit te steken. Zodra ik ga wandelen verdwijnt ook de pijn. Er zit niets anders op dan weer terug te lopen naar de auto. Vandaag geen rondje hardlopen over de hei.

Waarschijnlijk zijn de versnellingen die ik op het eind heb gelopen, afgelopen zondag, iets teveel geweest. Ik heb me weer eens laten meeslepen in mij enthousiasme. Dat wordt weer een paar dagen rustig aan doen. Ik hoop donderdag weer te kunnen lopen. Als er nog iemand goede tips heeft voor een snel herstel…

Drie keer heb ik me nu ingeschreven voor de Kick the Couch van de World Wide Festival of Races (WWFOR), en vandaag heb ik hem voor het eerst gelopen.

Hiervoor heb ik het eerste gedeelte van mijn lange duurloop van vandaag gebruikt. En die ging super. Ik heb voor het eerst een lang duurloop gelopen van 50 minuten. Meer dan 46 minuten had ik nog nooit gelopen. Ik ben dan ook echt SUPERBLIJ!!! Nu alleen nog volhouden en verder uitbouwen…  

18-10-2009 | Lange langzame duurloop 50′ | 6,2 km | kcal. 599 | Max. Hr: 190 | Av. Hr: 164
16-10-2009 | Korte duurloop 33′ | 4,7 km | kcal. 444 | Max. Hr: 175 | Av. Hr: 164

En soms zit het tegen. Na vrijdagavond (lekker halfuurtje met de honden) heb ik niet meer hardgelopen. Te weinig tijd. Dus vandaag wil ik echt gaan. Maar ideaal is het niet. Ik heb al de hele dag een zeer vervelende hoofdpijn en ik voel me een beetje slapjes. Meestal vertrek ik rond etenstijd naar de hei, maar ik besluit vandaag om eerst maar even te eten. Misschien voel ik me dan iets beter. Rond een uur of acht kleed ik me om. De band van mijn hartslagmeter haal ik even extra goed aan, want afgelopen vrijdag deed hij helemaal niets. Bij thuiskomst bleek de band wel erg losjes te zitten. En dan kan wel kloppen, want ik ben een paar kilootjes afgevallen.

Voordat ik vertrek drink ik eerst nog even snel een bak thee. Ik voel me nog steeds niet lekker, dus ik besluit zonder losmaakoefeningen op pad te gaan. Want als ik eenmaal onderweg ben, gaat het vaak wel vanzelf. Buiten is het koud, waardoor ik eindelijk mijn nieuwe hardloopkleding kan gebruiken. Ik wandel een paar honderd meter en start dan mijn hartslagmeter. Gelukkig zie ik direct een hartslag. Ik begin rustig, maar loop al snel in een lekker tempo. De eerste kilometer loopt heel geleidelijk iets naar beneden. Mijn hartslag zit al snel rond de 168. Dat is best hoog. De laatste tijd zit hij stukken lager. De eerste kilometer gaat in 7 minuten en 19 seconden. Dat is een snelheid die ik al een  poosje niet gelopen heb. De tweede kilometer doe ik het wat rustiger aan. Op mijn hoofdpijn na, gaat het lopen heerlijk. De Chi-Running gaat vandaag vanzelf. Mijn ritme is goed, mijn houding kost niet veel moeite en ik kan mijn spieren goed ontspannen. Totdat ik in een gat trap wat ik over het hoofd zie. Heel even gaat mijn vallende beweging wel erg snel en komt het wegdek op me af. Ik kan me net opvangen met mijn rechterbeen en weer doorlopen. Mijn knie vangt de grootste klap op. Daarna kost het me veel moeite om weer het goede ritme te pakken te krijgen. Ook ontspannen lopen wordt een stuk lastiger.

Als ik tegen de derde kilometer aan loop begint mijn buik te draaien. De warme thee lijkt zich een weg naar boven aan het zoeken en ik wordt misselijk. Dat heb ik nog nooit gehad tijden het lopen, maar ja ik heb ook nooit thee gedronken voordat ik wegging! Na een paar honderd meter begint mijn ook mijn knie te zeuren. Ik kan doorlopen maar moet mijn tempo wel aanpassen. Ik loop ondertussen behoorlijk te zweten, maar voel me steeds beroerder. Gelukkig is het niet ver meer naar huis. Als ik onder het station doorloop wordt ik ingehaald door twee hardlopers. Tegenwoordig kan ik ze voorbij laten gaan, zonder mijn eigen tempo op te voeren. Rustig loop ik in mijn eigen tempo door. Dat is in ieder geval een ding wat ik ondertussen wel geleerd heb. Even daarna sla ik af de Prins Berhardlaan weer op. Nog ongeveer een kilometer naar huis. De laatste kilometer gaat nog net onder de acht minuten. Daarna wandel ik nog ongeveer tweehonderd meter naar huis. Als ik thuis ben sta ik te zwaaien op mijn benen en mijn maag draait zich nog net niet helemaal om. Misschien was het achteraf toch niet zo verstandig om te gaan hardlopen. Ik heb me in ieder geval nog nooit zo beroerd gevoels tijdens het hardlopen. Maar ik heb het volgehouden en de eerste twee kilometers gingen wel erg lekker. Als ik die techniek vast kan houden, zou ik al heel blij zijn…

13-10-2009 | Duurloopje 33′ | 4,24 km | kcal. 399 | Max. Hr: 170 | Av. Hr: 165

Vorige week:
06-10-2009 | Lange langzame duurloop 46′ | 5,22 km | kcal. 520 | Max. Hr: 171 | Av. Hr: 159
09-10-2009 | Duurloopje 30′ | 3,71 km | kcal. ??? | Max. Hr: ??? | Av. Hr: ???

…meestal afstel. Maar deze keer niet, deze keer volgt zonneschijn. Het begint allemaal op dinsdag. Eigenlijk staat er weer een duurloopje met versnellingen in de planning. Maar ‘s middags heb ik een afspraak bij de tandarts en Wim wil graag vroeg eten zodat hij niet met een volle maag hoeft te volleyballen. Omdat ik geen zin heb om ‘s avonds in het donker te lopen, besluit ik mijn rustdag van woensdag te verzetten naar dinsdag. Maar als ik op woensdag thuis kom is het grauw en grijs en regent het. Ik heb absoluut geen zin om in dit weer te gaan hardlopen. :oops:  Dat is ieder jaar weer even een drempel die ik moet overwinnen. Dus op woensdag besluit ik om te gaan roeien in plaats van hardlopen. Ook erg lekker! Op donderdagmorgen zou ik kunnen gaan lopen, maar daar heb ik net niet helemaal genoeg tijd voor. Want ja, een rondje bos met de honden gaat voor! Hardlopen wordt dus uitgesteld naar de middag als ik thuis kom vanuit het werk.

En is het ‘s morgen nog grijs en erg vochtig, ‘s middags komt de zon door en trekken de wolken langzaam weg. Tegen de tijd dat ik thuis kom is het heerlijk hardloopweer en heb ik er zin in. Aangezien ik wel erg moe ben, maak ik er een kort rondje van. Ook vandaag kies ik weer voor een rondje over de hei. Meestal neem ik dan het fietspad vanuit het losloopgebied, sla aan het eind af naar rechts of naar links tot ik halverwege ben en ga dan via hetzelfde pad weer terug. Vandaag doe ik het anders. Ik neem het fietspad een heel klein stukje, maar neem dan al snel een zandpad waar het iets rustiger is. Hier doe ik mijn losmaakoefeningen. Als ik daar mee bezig ben, realiseer ik me dat ik alweer mijn mobiele telefoon ben vergeten. Dit is al de 5e keer op een rij dat ik hem vergeet.   Ik heb de telefoon nog nooit gebruikt tijdens het lopen, maar ik vindt het altijd wel prettig om hem bij me te hebben.

Als mijn spieren en gewrichten een beetje los zijn begin ik rustig met lopen. Al snel kom ik weer uit op het fietspad en loop ik het losloopgebied uit. Bij de T-splitsing ga ik dit keer naar links. Tot mijn eigen verrassing neem ik vervolgens een mooi zandpad. Op dit zandpad heb je een ongelofelijk mooi uitzicht over de hei. Ik weet alleen niet zeker hoe vlak het pad is. Het is dus echt een gokje. Het blijkt redelijk uit te pakken, er zijn een paar stukken die wat mul zijn, maar het is redelijk te doen. Het pad stijgt wel aardig en mijn hartslag loopt langzamerhand op. Na ongeveer een kilometer kom ik weer uit op het fietspad, dit keer sla ik links af en loop richting de schaapskooi. Als ik bij de bosrand kom, draai ik me om en vervolg mijn weg terug. Iets verderop kan ik kiezen of linksaf een zandpaadje op of terug via het fietspad. Vandaag heb ik niet zoveel zin in het fietspad, maar het alternatief zijn de zandpaden. Beide lopen nu eerst bergopwaarts. B;ijkbaar heb ik zin in avontuur, want ik kies voor het zandpad omhoog. Ik ken dit pad goed, want het is een van mijn favoriete paden die ik loop met de honden. Het nadeel hiervan is dat je door het losloopgebied heen loopt en dat het niet erg vlak is. Op het fietspad kom je nooit heel veel honden tegen. En ik ben absoluut niet bang voor honden, maar het blijft als hardloper toch altijd extra opletten.

Na een half uurtje heb ik bijna 4 kilometer gelopen. Ik besluit de 4 kilometer nog even vol te maken en wandel daarna rustig naar de auto. Door de zandpaden is het niet zo’n relaxed half uurtje geworden, als ik van tevoren bedacht had. Maar ik heb er wel van genoten…

01-10-2009 | Duurloopje 32′ | 4,02 km | kcal. 360 | Max. Hr: 174 | Av. Hr: 157

De zon schijnt prachtig en de thermometer in de auto geeft 20 graden aan, als ik naar de hei rijdt om daar te gaan hardlopen. Mijn nieuwe lange broek en t-shirt die ik bij de PR Runningshop heb gehaald (tijden de Pientere Kortingsdagen) heb ik dus nog niet nodig. Het lijkt wel zomer! Ik kies vandaag weer voor een loopje over het fietspad op de hei. Dit is niet het fietspad wat lang de bosrand en de hei loopt, maar het fietspad wat begint aan de andere kant van de N224. Deze begint in het losloopgebied en splitst zich dan op in verschillende kanten. Het is hier heerlijk lopen. De lucht is blauw en wordt in vlakken verdeeld door de diverse vliegtuigstrepen. Als ik een stukje inwandel zie ik vier luchtbalonnen zweven. Die moeten een geweldig uitzicht hebben zo over de Veluwe!

Als ik mijn enkels, knieën, heupen en schouders losmaak met wat Tai Chi-bewegingen halen twee hardlopers me in. De eerste hardloper kijkt erg serieus, zegt geen woord en stampt met hoge snelheid voorbij. Hij lijkt volledig geconcentreerd en ziet eruit of hij het erg moeilijk heeft. Zo op het eerste gezicht lijkt hij weinig plezier te beleven aan het lopen. De tweede hardloper is het tegenovergestelde van de eerste. Hij loopt soepel en met een grote, vrolijke grijs wenst hij me goedenavond. Voordat de derde hardloper me kan passeren start ik zelf ook met lopen. Tot mijn verbazing wordt ik niet ingehaald door hem. Aan het einde van het fietspad ga ik naar rechts. Ik heb nu een prachtig uitzicht over de hei. De andere hardlopers zijn naar links gegaan en verder is het fietspad leeg. Heerlijk rustig.

De laatste paar maanden loop ik zonder muziek, podcasts of wat dan ook. Just me, myself and I. En dat bevalt super. Ik kan me volledig concentreren op mijn techniek en vooral op ontspannen lopen. Vooral hier op de hei gaat dat eigenlijk vanzelf. Ik heb het fietspad meestal helemaal voor mezelf. Heel af en toe komt er een mountainbiker voorbij. Maar meestal loop ik alleen. En dat is echt genieten. Ik merk aan mezelf dat het me niet meer zoveel uitmaakt hoe snel of hoe ver ik loop, maar wel waar en hoe ik loop. Toch wil ik mijn snelheid wel verbeteren. Vandaar dat ik vandaag mijn iPod heb meegenomen. Vanaf deze week ga ik wat tempotrainingen invoeren. Ik volg globaal het schema van de Start to Run 5-10 km. Voor de tempotrainingen ga ik nu ook weer gebruik maken van de betreffende podcast. Vandaag was het les 6. Mijn overige loopjes blijf ik lopen zonder muziek e.d.

Vandaag dus 6 keer 30 seconden tempowerk. De eerste twee keer gaan lekker. Mijn hartslag loopt wel erg hard op, maar dat hoort erbij. Later wordt het wat zwaarder. Ondanks dat we hier geen echte heuvels hebben, is het toch ook niet helemaal vlak. Het eerste gedeelte loopt voornamelijk naar beneden. Dat heb je niet zo in de gaten, totdat je omdraait en weer terug loopt! De laatste twee keer tempo gaan dan ook een stuk moeizamer dan de eerste paar. Toch weet ik er nog een aardig tempo uit te halen. Wat me vooral erg meevalt, is dat ik mijn techniek goed vast kan houden. Heel even heb ik het gevoel dat ik op vleugels loop en dat het vanzelf gaat. Mijn razende hartslag en dito ademhaling brengen me echter snel weer terug op aarde. Na nog een paar minuten op normaal tempo zitten de 35 minuten er ook op en wandel ik terug naar de auto. Bij de auto rek ik vooral mijn kuitspieren even goed. Mijn missie voor vandaag is in ieder geval volbracht. Ik kan met een goed gevoel en zeer voldaan gevoel weer naar huis…

22-09-2009 | Duurloopje 35′ met 6 x 30″ tempo | 4,4 km | kcal. 426 | Max. Hr: 179 | Av. Hr: 166

Het is alweer een paar maanden geleden dat ik hier iets geschreven heb. En in tegenstelling tot vorig jaar, heb ik nu wel degelijk gelopen.  Niet zoveel als ik gehoopt had, maar wel redelijk consequent. Ook al waren er weer een paar onverwachtte onderbrekingen. Voor onze vakantie naar Noorwegen (in juni) verrekte ik mijn enkelbanden. In Noorwegen heb ik dan ook maar een keer kunnen lopen. Wel heel erg lekker langs het strand. In augustus was ik bijna twee weken uitgeschakeld door (waarschijnlijk de mexicaanse) griep. Tijdens onze laatste vakantie in Italie kreeg ik het voor elkaar om te verbranden in de schaduw, waardoor het dragen van een (sport)beha een marteling werd. Ook hier maar een keer kunnen lopen. In plaats van hardlopen heb ik toen maar heel veel gezwommen. En dat heeft wel resultaat gehad. Mijn gemiddelde hartslag is daarna behoorlijk gezakken.

Gisteravond, na het werk, naar de hei gegaan om daar een rondje te lopen. De zon schijnt heerlijk, maar er is vooral de eerste twintig minuten behoorlijk veel wind. Als de wind wegvalt merk ik hoeveel kracht de zon nog heeft. De route (langs de rand van het losloopgebied) die ik heb gekozen is rustig, alleen op het fietspad kom ik een paar mountainbikers tegen. Rustig en ontspannen leg ik mijn rondje af. Het uitzicht is geweldig en ik geniet vooral van de omgeving en het vertrouwde ritme. Vooral in de eerste kilometer heb ik moeite met mijn techniek. Ik moet verschillende keren opnieuw mijn houding opbouwen en opnieuw beginnen. Dit gedeelte gaat ook over een zandpad, wat een stuk muller blijkt te zijn dan ik had verwacht. De eerste kilometer gaat dan ook in 9 minuten. Zelfs voor mijn doen, langzaam. Daarna gaat het sneller, maar het is geen snel rondje. En dat hoeft ook niet. Zoals eerder geschreven heb ik dit jaar maar een doel: blijven lopen! Vanaf volgende week ga ik wel wat intervaltrainingen toevoegen aan mijn schema.

Over een paar weken is er weer de Hoge Veluwe Loop. Heel af en toe speel ik wel met de gedachte om daar de 5 km te gaan lopen. Maar dat besluit ik pas op de dag zelf. Eerst maar weer iets verder proberen uit te bouwen…

Het gaat niet snel, maar er zit een stijgende lijn in! In het aantal kilometers wat ik loop, het aantal minuten wat ik achter elkaar kan lopen, mijn loopsnelheid en in de ChiRunningtechniek. En daar gaat het om. Een stijgende lijn en dit vol blijven houden. Dat is mijn enige doel voor 2009.

Het enige waar een dalende lijn in zit is dit weblog. Op een of andere manier ben ik een beetje logmoe? Over mijn loopjes val ook niet veel te vertellen. Ik concentreer me volledig om mijn techniek en dat kost behoorlijk was concentratie. Na een hele periode alleen maar 3 x 10 (2) gelopen te hebben, ben ik nu wel weer aan het uitbreiden. Mijn laatste loopje wou ik mijn gebruikelijke ROC A12 – Praxis – Stationroute lopen maar dan zonder wandelpauzes. Tijdens het lopen ben ik van gedachten veranderd en heb even twee minuten gewandeld. Daarna niet het rondje normaal afgesloten, maar nog een kleine omweg door het beatrixpark erbij aangeplakt. In totaal ben ik 40 minuten weggeweest. Mijn Polar gaf 5,01 km aan, maar die moet nog steeds opnieuw gecallibreerd worden. De afstand is dus niet betrouwbaar. Voor deze week staan weer 2 loopjes gepland, een op donderdag of vrijdag en een op zondag…

Dat is het geluid van de metronoom die ik op mijn t-shirt heb geklikt. Hij staat ingesteld op 180 piepjes per minuut. Dit zou het ideaal aantal stappen per minuut moeten zijn om mee hard te lopen. Door de snelle, korte stapjes wordt het grondcontact teruggebracht naar het minimum. In theorie in ieder geval. Ik gebruik de metronoom vandaag voor de tweede keer en de pasfrequentie begin al aardig te wennen. De laatste paar dagen weer niet kunnen lopen door problemen met mijn rug. Maar vandaag heb ik echter zin om te lopen en zie ik wel hoe ver ik kom.  Als ik maar weer even gelopen heb…

Na het rampzalige loopje van vorige week, heb ik even een paar dagen genomen om mijn gedachten op een rijtje te zetten. En dat is gelukt! Heel even stond ik op het punt om te stoppen met zowel hardlopen als tai chi. Maar dat duurde gelukkig maar heel even. Toen het ChiRunning boek opgedoken en me verdiept in de techniek en verschillende oefeningen.

Gisteren voor het eerst weer op pad geweest. Deze keer naar Hoekelum. Dit is een prachtig landgoed met een aangelegd bos wat vrij toegankelijk is. Hier heb ik ooit mijn allereerste hardloopstappen gezet. Tegenwoordig kom ik hier nog maar zelden, maar Gonzo is hier praktisch opgegroeid. Vanwege enkele redelijk agressieve boxers die daar los rondlopen, en Gonzo die daarvoor aangezien werd, ben ik uitgeweken naar de Sysselt. Ook een heerlijk loslopgebied, maar niet zo mooi als Hoekelum. Maar als je hond een paar keer geschopt en met een stok geslagen wordt, loopt het toch niet zo relaxt meer. Recht achter het kasteel ligt een mooi grasveld met twee picknickbanken, en dat is mijn doel vandaag. Het grasveld is heerlijk vlak en mooi kortgemaait. Het uitzicht is prachtig en het voelt alsof ik thuis kom. Na de losmaakoefeningen begin ik met een gedeelte van de korte yang tai chi vorm die ik enkele keren herhaal. Als ik helemaal ontspannen ben, begin ik met het lopen van korte stukjes van ongeveer 50 meter. Daarna wandel ik weer terug en begin opnieuw. Uiteraard in de juiste houding en op het correcte tempo. Zo loop ik ongeveer tien minuten door. Het gaat erg lekker en het chirunning gevoel begint weer helemaal terug te komen.

Op de weblog van Paula heb ik een stukje gelezen over de Vibram Fivefingers. Deze schoenen simuleren het lopen op blote voeten waardoor je automatisch de juiste techniek voor de ChiRunning gaat gebruiken. Hierdoor geinspireerd, besluit ik om mijn schoenen en sokken uit te trekken en het gewoon een paar minuten op blote voeten te proberen. Het is heerlijk!!! Het gras is lekker kort gemaaid en aangenaam vochtig. Het kriebelt een beetje aan mijn voeten, maar is lang zo koud niet als ik had verwacht. Ik heb natuurlijk wel eerst goed gekeken of er geen hondendrollen te zien waren! De ChiRunning gaat nu makkelijker en je voelt het direct als je het niet goed doet. Het voelt zelfs een beetje bevrijdend! Ik denk dat ik dit vaker ga doen…

Na weer een paar keer op en neer gelopen te hebben met mijn sokken en schoenen aan, ga ik op pad voor een klein rondje. Ik loop twee maal een kleine tien minuten waarbij ik de ChiRuningtechniek probeer vast te houden. Ook dat gaat weer behoorlijk goed. Af en toe even opnieuw de juiste houding aannemen, en dan weer verder. De aankomende weken wil ik proberen dit drie keer tien minuten (drie keer in de week) vol te houden. Net zolang tot het makkelijker gaat, en ik het gevoel heb dat ik de tijd kan gaan uitbouwen. Inmiddels heb ik ook van Paula enkele tips ontvangen waar ik de aankomende loopjes mee aan de gang kan. Ik heb de Chi in ieder geval weer gevonden…